На соседката ми неодамна ѝ исполнија 90 години. Бидејќи беше јубилеј, решив да ја посетам и да ја честитам. Но кога влегов во куќата – не можев да ги задржам солзите!
Соседката пред неколку дена наполни 90 години. Не можам да кажам дека бевме многу блиски, но не бевме ниту туѓи. Понекогаш застанував да поразговарам со бабичката – беше пријатна, интересна жена. На почетокот од месецот разговаравме и дознав дека Марија Петровна ќе го слави јубилејот за викенд. Се разбира, не очекував покана – луѓето на таа возраст обично не прават големи веселби – но решив да одам со торта и да ја честитам.
Бабичката живееше сама, маж ѝ одамна го немаше, а децата ѝ живееја по други градови. Решив да не одам рано, за да може да биде со децата – така ми имаше кажано, дека ретко се гледаат. Но кога влегов, се изненадив. Куќата средена, мирис од свежо зготвена храна, а таа седеше тивко во фотелја и гледаше телевизија. „Веројатно веќе си отидоа“, помислив, иако не верував – ќе ја видев нивната кола.
Кога ме забележа, лицето ѝ се развесели; се гледаше колку е среќна што дошол некој. Во очите ѝ блеснаа солзи. Тогаш сфатив дека јас сум првата што ја посетила денес. Ми стана толку жал што решив да останам. На масата се гледаше дека очекувала многу повеќе гости.
Седевме, ме почести со што имаше, и подоцна дознав дека ниту децата, ниту внуците дури ни не се јавиле да ја поздрават. Не знаев што да кажам… Толку жал ми стана, а и кај неа се гледаше дека едвај ги задржува солзите. Се обидував да ја утешам, но се гледаше дека душата ја боли.
Таа ноќ долго не можев да заспијам. Не можев да разберам како може во слободен ден да бидеш толку зафатен што да не ја поздравиш мајка ти или баба ти за нејзиниот 90-ти роденден. Не ги заборавајте вашите родители, јавувајте им се почесто, посетувајте ги: тие секогаш ве чекаат.
