Му дадов на една сиромашна баба 1000 рубли и решив да видам како ќе ги потроши. Не можев да им поверувам на очите.
Пред неколку дена требаше да го наполнaм фрижидерот со намирници и затоа отидов во супермаркетот кај мојата куќа. До него забележав една старица во износена облека, како плаче. Ми побара неколку пари за леб. Многу ми се сожали. Обично не давам ништо или само ситни пари, бидејќи сите велат дека просјаците се измамници или алкохоличари. Но оваа баба не беше таква. Забележав дека бара со срам. Срцето ми затрепери и раката извади илјадарка од паричникот. Видов колку беше благодарна. Тогаш ми стана многу интересно — можеби е некоја лоша актерка?
Влегов во супермаркетот, купив што ми требаше и кога излегов, видов дека бабата си заминала. Решив да ја следам. Најпрво влезе во една малa продавница и остана 15–20 минути, потоа помина низ дворовите и конечно застана пред некоја стара трошна барака. Ја отвори вратата и влезе. Решив да ризикувам и влегов по неа. Не мислев дека една старица може да ми наштети.
Внатре видов нешто што ме потресе: стар кауч, изгниен под, а на него стара ќебе. Покрај стоеше маса на која бабата го стави млекото и лебот што ги купи. Потоа седна.
Кога ме виде, многу се изненади и се уплаши. Веднаш ѝ објаснив дека помислив дека е измамничка и затоа ја следев. Нејзината облека не личеше на облека на просјак. По моето признание, жената ми ја раскажа својата приказна. Валентина Петровна немала семејство ниту блиски роднини. Живеела во мал стан добиен уште во советско време. Синот и мажот одамна ѝ починале, а таа станала жртва на измамници кои ѝ го одзеле станот. Единственото што ѝ останало била оваа барака, каде што живеела веќе две недели.
Парите што ги добивала на улица ги трошела за бања, каде што можела да си ги испере алиштата. Но веќе беше есен и секој ден стануваше постудено. Валентина Петровна многу се плашеше да не замрзне. Многу ми се сожали и сакав да ѝ помогнам. Најпрво ѝ дадов кеса со храна.
Дома го отворив мојот блог и ја напишав нејзината приказна, барајќи помош за презимување. Наутро ми напиша мој другар од училиште, кој предложи Валентина Петровна да живее во неговата празна викендичка со греење. Таа многу се израдува и ја однесовме таму.
Продолживме да бараме трајно решение, бидејќи бабата не можеше да остане таму засекогаш. По еден месец решението не најде нас: една повозрасна жена ми напиша во блогот и рече дека може да ја прими Валентина Петровна како цимерка. Не ѝ требале пари — живеела сосема сама и сакала друштво. Сега двете баби живеат заедно, а јас и мојот соученик им носиме намирници за викенд и пиеме чај со нив.
Навистина, има многу вакви стари луѓе — останале без дом поради измами или биле избркани од роднини. Затоа, обидете се да не минувате покрај нив и да помогнете.