Целосно се разбеснеа свекрва ми и сестрата на маж ми. Зошто јас треба да се грижам за туѓо дете?
Ќе раскажам по ред. Се омажив на 18 години, а избраникот живееше во близина на мојата куќа. Јас го завршував 10 клас, а тој, враќајќи се од војска, ме молеше за учебник за да се подготви за факултет. И таа пролет се вљубив во него. По средното училиште станав студентка на истиот универзитет каде што се запиша и Никола. Нашите студии, љубов и пријателство нѐ зближија, и се венчавме. По свадбата продолживме со вонредни студии, затоа што моравме да работиме. Моите родители решија да ни го остават станот и се преселија кај баба ми во куќа. Откако дипломиравме, најдовме добра работа и почнавме да размислуваме за деца.
Сега имам 29 години, маж ми е малку постар, а нашето бебе има само 3 месеци. Никогаш не сме се потпирале на нечија помош, секогаш сме се труделе сами да ги решаваме проблемите. Бебето често има болки во стомакот, па не можев да спијам. И тогаш се вмеша свекрва ми, која живее со својата разведена ќерка и нејзиниот тригодишен син. Дури и додека бев бремена, ќерката ја оставаше детето кај нас и си одеше – кај другарки, во кино. Дина боеше слики и слушаше приказни што јас ѝ ги читав. А сега едвај се снаоѓам и со сопственото бебе, а овие жени – свекрва ми и деверицата – како да не разбираат и постојано ми го оставаат малиот, а самите одат на одмор или на прошетка со другарки…
Се обидов да им објаснам дека не е лесно да се грижи човек за две деца и ги молев да не го носат повеќе. Неколку дена не го донесоа, но потоа пак „мора итно“, само неколку минути да остане – а го земаат доцна навечер. Ние со маж ми молевме, но залудно. Како и претходно – го оставаат и си одат. Сега ни дозвола не бараат, како да е нормално!
Неодамна, деверицата отпатува на море со пријателка, а свекрвата отиде на викендичка. Свекрва ми ми го предаде Мишо со зборовите: „Кој друг ќе го гледа ако не ти? Не можам да го земам со мене. А ако не одам, нема да стигнам да подготвам сѐ до пролет.“ Кога одбив, таа го остави детето во кујна и си замина. Јас викнав такси, го однесов детето на викендичката и ѝ го вратив. Навечер таа почна да вреска, како можев така да постапам.
Ја објаснив дека за детето треба да се грижи неговата мајка, а бабите и роднините помагаат само ако сакаат и ако имаат време. Јас сум туѓ човек за него. Потоа реков дека можам да ја повикам социјалната служба. Очигледно деверицата сака слобода затоа што сака да се омажи – времето поминува, веќе има 24 години. Но, зошто поради тоа други треба да ми го контролираат времето?
По ова, свекрва ми престана да зборува со мене и стана непријателски настроена. Но јас навистина морам да се грижам за моето тримесечно бебе и не сакам постојано да се занимавам со туѓо дете. Не сакав да се карам, но се изморив да трпам. Таа не разбира дека физичките и моралните сили не се бескрајни. Сметам дека сум во право. Или сепак не – и треба да им помогнам?