Родителите одамна ми купија стан и рекоа дека ќе го префрлат на мое име по свадбата. Но веднаш по свадбата, нешто тргна наопаку.
Родителите го купија станот кога имав 16 години. Ми ветија дека ќе ми го подарат кога ќе се омажам. Поминаа веќе 8 месеци откако јас и Дмитриј сме во брак, но моите родители никако не се брзаат да го префрлат станот на мое име. Чекавме 8 месеци, но трпението на Дима заврши и тој побара да разговарам со моите родители.
Следниот ден отидов кај нив и им го напоменав нивното ветување. Тие, незадоволно, ми одговорија дека не треба да се надевам на скоро префрлање на станот. Родителите рекоа дека на сите ќе им биде помирно ако станот остане на име на татко ми, затоа што по него, станот и така ќе ми припадне мене: јас сум единствениот наследник, а Дмитриј – не се знае каков човек ќе испадне, па не вреди да му веруваат 100%.
Маж ми врши притисок врз мене.
Вели дека треба да ги средиме сите документи и да живееме мирно во тој стан, или да собираме пари за учество и сами да си купиме нов дом. Маж ми е против да живее во куќа каде што тој е „никој“, како што сака да каже.
А јас не разбирам зошто треба да штедам на сѐ и да собирам пари за нов стан, кога практично веќе имам еден?! Се распаѓам помеѓу моите родители и мојот маж. Ги разбирам двете страни на конфликтот, а мене, изгледа, никој не сака да ме разбере. Не знам до што ќе доведе ова станбено прашање ако навреме не застанеме и ако страните не направат компромиси.
