Во разгорот на мојот јубилеј од 60 години, синот и ќерката ми рекоа дека имаат изненадување за мене. Кога го видов тоа пред гостите, поцрвенев од срам.

Тоа беше мојот роденден. Фала му на Бога, успеав на свои нозе да го прославам 60-тиот јубилеј!
– Имаме изненадување за тебе! – извика синот ми кога влегоа тој и сестра му.
– Навистина? И што е тоа? – прашав со нетрпение.

Ќерка ми молчеше и гледаше во подот. Синот ми се вртише несигурно.
– Оваа година немавме многу пари, – рече тој, – па не ти купивме ништо посебно. Но ти донесовме торта од супермаркет, а ќерка ми ти нацрта слика. Дали важи како изненадување?
Се обидов да го сокријам разочарувањето.
– Благодарам, – реков, обидувајќи се да не звучам неблагодарно.

Откако заминаа, им се јавив на неколку мои блиски пријателки.
– Ми е жал што твоите деца не ти подарија ништо, – рече една со сочувство, – ама не тагувај толку.
– Не е работата во подароците, – воздивнав, – туку во тоа што не се ни обидоа да ме направат да се чувствувам посебно… Станува збор за мојот 60-ти роденден, а ни честитка не ми дадоа.
– Жал ми е, другарке, – рече таа, – мојата ќерка ме однесе во Париз една недела за мојот 60-ти роденден.
– Колку си среќна… – реков, чувствувајќи завист.
– Точно, имав среќа, – продолжи таа, – но ја знаеш изреката „што ќе посееш, тоа ќе пожнееш“. Можеби треба да разговараш со твоите деца и да им кажеш како се чувствуваш?
– Не знам… – реков со сомнеж, – не сакам да предизвикам конфликт.
– Мораш да научиш да се заштитиш, – инсистираше таа, – инаку ќе продолжат да ја земаат твојата помош здраво за готово.

Размислив за тоа што го рече и решив да го послушам советот. Следниот пат кога ги видов моите деца, ги поканив на разговор.
– Многу ми е криво што не ми подаривте ништо за роденден, – им реков.
– Разбираме, мамо, прости ни, – рече ќерка ми, – едноставно оваа година немавме пари. Прости ни.
– Не е работата во парите, – реков, – туку во трудот. Можевте барем да ми направите честитка.
– Следната година ќе се потрудиме многу повеќе. Ќе видиш какво изненадување ќе ти подготвиме! – вети синот ми.

Но штетата веќе беше направена. Не можев да не бидам навредена од нивната невнимателност.
– Не знам што да правам, – ѝ реков на пријателката, – чувствувам дека имам израснато себични луѓе кои секоја година ми ветуваат исто…
– Среќата мораш сама да си ја изградиш. Не се потпирај на нив, – ми рече таа, – кој подобро од тебе знае што ти треба?
Тогаш сфатив дека другарката ми беше ужасно во право. Жал ми е што тоа го сфатив предоцна…