Виктор ја замоли малата просјачка да му покаже каде живее. А кога влезе во куќата, момчето занеме, затоа што жената што лежеше на креветот беше…
Една вечер Виктор застана кај продавницата за да купи намирници и виде дека обезбедувачот се обидува да избрка една просјачка. Девојчето, облечено во износена облека, беше уште само дете, па тој не можеше да помине рамнодушно.
– Зошто ја бркате?
– Со изгледот ги одвраќа купувачите! Такви се инструкциите.
Витја ја одведе девојчето настрана. Таа немаше повеќе од дванаесет години.
– Зошто просиш? Гладна ли си?
Се гледаше дека девојчето е неухрането, но таа само одговори:
– Ми требаат пари за лекови за мама, таа е многу болна.
– А каде е татко ти?
– Не’ напушти кога бев многу мала…
Девојчето му изгледаше непознато, а сепак го потсетуваше на некого. Тој ја распраша што ѝ треба, отиде и ѝ купи сѐ што е потребно. Потоа зеде и две големи кеси со храна.
– Ќе ме однесеш кај вас дома?
Девојчето го одведе до една стара хрушчовка. Во станот каде што живееше со мајка ѝ, одамна немало поправка. Условите беа ужасни.
– Мамо, тука е еден добар чичко што ни помогна! – радосно извика девојчето и потрча кон спалната.
Тој тргна по неа и занеме кога ја виде жената на креветот.
Со Ева се запознаа на универзитет. Таа беше неговата прва и единствена љубов; се разделија поради глупост. Очите на Ева исто така се раширија кога го виде Виктор. Таа изгледаше многу слаба и исцрпена. Тој веднаш се јави во болница. Виктор ѝ го плати лечењето.
По три месеци се венчаа. Луѓето што се создадени еден за друг, на крај секогаш ќе се најдат повторно.
