Мажот реши да ѝ признае на сопругата дека има друга и дека си оди кај неа. Само што не помисли дека сопругата ќе постави таков услов.
Ангелина и Михајло беа заедно пет години. Уште на прва година факултет беа симпатични еден на друг, но тогаш комуницираа само како пријатели. Толку добро се дружeа што се плашеа да ја уништат таа складност. Подоцна, во последните години, тоа прерасна во љубов. Ангелина беше сигурна во Миша и неговите чувства, затоа што го познаваше со години. Семејниот живот им беше хармоничен. Во бракот им се родија две деца: син Сашо и ќерка Олга.
Кога постариот син имаше осум години, а ќерката четири, една вечер Михајло се врати дома припит. За него тоа беше невообичаено и сопругата се изненади. Пијан, тој ѝ рече дека се вљубил во друга и дека ќе поднесе барање за развод. Но Ангелина не обрна внимание, сметајќи дека зборува глупости под дејство на алкохол. Но наутро, откако се отрезни, Михајло го повтори истото:
– Прости ми, Ангелина, но јас засакав друга. Не можам да живеам без неа, ниту таа без мене, затоа подобро е да се разведеме.
Од лицето на жената не можеше да се прочита што чувствува. Лицето ѝ беше мирно, без израз.
– Добро. Те разбрав.
Ладнокрвноста на сопругата го изненади. Тој воздивна со олеснување.
– Но имам еден услов. За станот не барам ништо, тој е твоја сопственост. Се надевам дека твојата љубовница знае дека имаш две деца. Денес ќе се преселам кај мајка ми, но децата остануваат со тебе. Никакви приговори нема да прифатам. Така е најразумно. Градинката на Олја е блиску, Сашо е навикнат на своето одделение и училиште, нема смисла да ги изложуваме децата на непотребен стрес. А станот на мајка ми е мал, знаеш и самиот. Затоа така е најправилно.
Пред Михајло да успее да ги свари нејзините зборови, Ангелина ги собра работите и си замина. Штом љубовницата разбра дека неговите деца ќе живеат со нив, веднаш раскина со него. Сега Михајло не знае што да прави.