Артем ја донесе својата остарена мајка од селото. Сега таа требаше да живее кај нив. Негодувањето на неговата сопруга немаше крај.
— Нека живее кај брат ти! — мрмореше Вера.
Но сепак, свекрвата се всели кај нив.

— Зошто мајка ти ќе живее кај нас, а не кај брат ти?! — го прободе со поглед.
— Бидејќи кај нас има повеќе место, — мирно рече Артем. — Имаме три соби, а кај брат ми — само две…
— Да, но кај него е едно дете, а кај нас две. И тоа момче и девојче, — не се смируваше Вера. — Сега ќе мора да се туркаат во една соба, бидејќи Гана Петровна ќе ја земе Катиината соба!

Артем воздивна. Мајка му живееше во куќа без удобности. Последно време ослабна и не можеше да се справува со тешката работа. При последната посета Артем се вознемири. Размислуваше цел пат назад и реши дека мора да ја земе мајка си со себе.

Вера ја прими веста без воодушевување. Не зборуваше со свекрвата — без причина. Едноставно, старо селско жена не ѝ беше интересна.
— Замисли, сака да ја донесе тука таа бабичка! — се жалеше Вера на телефон. — Има само три одделенија школа. Не зборува правилно. Што ќе ги учи нашите деца? Тие имаат учење, репетитори… а оваа од село! И тоа во нашата теснотија. Нека ја земеше другиот син! Ама не — кај нас!
— Тешко ќе ви биде, — рече пријателката. — Можеби испрати ја Катија кај мајка ти? Таа живее сама и има место.
— Што зборуваш! — се налути Вера. — Мајка ми има свој живот: театри, музеи… Навикната е да живее сама. Зошто да ја оптоваруваме? Не! Катија ќе живее дома. А што со свекрвата — не знам.

— Можеби во дом за стари лица? — несигурно предложи Олја.
— Би сакала, но Артем нема да дозволи, — воздивна Вера.

По неколку дена Артем ја донесе Гана Петровна. Едвај се качуваше по скалите. Живееја на четврти кат без лифт. Вера помисли дека бабата ретко ќе излегува надвор.

— Еве, мамо, ова е твојата соба, — ја одведе Артем во поранешната Катиината соба.
Бабата седна и заплака. Ја чувствуваше студеноста на Вера.

— Не плачи, бабо, — и рече Катија.

Но Алексеј воопшто не беше среќен.
— Зошто морам да се туркам со Ката?! Зошто ни треба оваа баба?

Животот веднаш се смени. Децата живееја заедно, а Алексеј постојано се жалеше. Вера избегнуваше разговори со свекрвата и го прекоруваше мажот.

— Децата во една соба! Како е тоа можно! — викаше Вера. — Помош никаква. А трошоци има!
— Кои трошоци? — се чудеше Артем. — Пензијата ја носи тука.
— Тоа е ништо. Храната е скапа!

Еден ден бабата гледаше емисија за хендмејд. Катија седна до неа.
— Колку е убаво! — рече девојчето.
— Ти се допаѓа? Ќе ти сошијам таков фустан, — рече бабата.

И навистина, по кратко време фустанот беше готов.
— Бабо, ти си волшебница! — ја прегрна Катија.

Во школата сите се воодушевија. Катија побара и џемпер. Потоа сакаше да учи да шие. Бабата со радост ја научи.

Катија се зближи многу со бабата. Пиеја чај, разговараа.

Скоро, Катија се пресели во собата на бабата. Вера тоа тешко го признаваше, но и неа ѝ се допаѓаа работите што ги шиеше свекрвата.

Еден ден бабата ѝ предложи на Вера:
— Наскоро ти е роденден. Дозволи да ти сошијам фустан?
Вера се засрами, но на роденденот доби прекрасен фустан од бабата и Катија.
— Благодарам многу, — тивко рече.

Следниот ден шефицата ја праша:
— Вера, каков прекрасен фустан! Рачна работа?
— Да, — рече Вера. — Свекрва ми го соши.

Нарачките почнаа да пристигнуваат. Семејството доби повеќе приходи. Катија веќе и самата шиеше. А бабата му правеше пити на Алексеј.

Една вечер Артем ѝ рече на Вера:
— Димитар купил нов стан. Четири соби. И е подготвен да ја земе мајка ни кај него.
— Што?! — извика Вера. — Слушај добро: дали е подготвен или не, јас Гана Петровна никаде нема да ја пуштам! Не може баба да ја шетате горе-долу! Кажи му тоа. А јас одам во кујна — треба да правиме пити…