Родителите си живеат сами во три-собен стан, додека ние со децата се стеснуваме во тесна еднособна гарсониера. Бидејќи тие имаат и куќичка на село.
Наскоро ќе станам мајка по трет пат, но изгледа дека оваа вест ги израдува само мене и сопругот, затоа што на другите роднини – бабите на нашите деца – воопшто не им е грижа ни за сопствените внуци, ниту за нивниот удобен живот. Работата е во тоа што ние со сопругот и децата живееме во тесен еднособен стан, а бабите уживаат во своите „палати“ и воопшто не помислуваат да им помогнат на своите единствени, може да се каже, блиски роднини. Јас сум единствено дете на моите родители. Мама и тато живеат сами во стан со три соби.
Не, не помислувајте дека сум некоја себична што сака да ги остави своите родители на улица. Тие имаат куќичка во село, каде што живеат поголемиот дел од годината, а во град се враќаат само во зима. Веќе се обидов да им намекнам да ни го остават нивниот стан преку целата година, но тие веднаш почнаа да бараат изговори – дека таму тоалетот е надвор, дека има само печка за греење и дека нема удобности како во градот. Кажете ми, дали на старост луѓето сакаат да живеат во палата?!
Свекрвата е посебна приказна. Таа веројатно ни имињата на внуците не ги знае, затоа што живее само за ќерката, а за синот воопшто не се грижи, иако, треба да се напомене, баба ја направи баш синот, а не ќерката, која скоро ќе наполни 30 години и никако да се омажи.
Воопшто, како што разбирате, нашата приказна не е најубава. Никогаш не сум помислила дека во овие години ќе останам без свои блиски, сосема сама против своите проблеми. Ние со сопругот не бараме многу – само наш мал агол, и тоа не за нас, туку за удобноста на нашите деца, внуците на нашите родители… Ако не можеме сами да купиме стан, значи ли тоа дека ќе останеме без него? Каде исчезна роднинството?
