Маж ми си замина со друга жена. По 13 години, службите за старателство ни ја донесоа неговата ќерка, затоа што тој и втората сопруга загинале во сообраќајна несреќа. Јас не планирав да го земам детето, но свекрва ми рече…
Се омажив во моето родно село за мојот соученик Руслан. По свадбата почнавме да живееме во куќата на неговите родители, заедно со мајка му. Една година подоцна се роди синот наш Остап. Бевме обично семејство. Јас сум семејна жена, навистина сакав да се грижам за домот, а и мажот многу го сакав.
Светот ми се сруши кога Остап имаше само три години. Маж ми го одведе Лариса – локална жена која им ги рушеше браковите на мажите. Многу оженети оделе кај неа, но мојот реши да оди подалеку: не остави мене и синот за да живее со неа.
Бев многу лута – и на него и на тоа зло.
Кога случајно ќе ги сретнев, секогаш ја менував улицата.
Свекрва ми беше добра жена – ни дозволи со Остап да останеме да живееме кај неа. Не можев да се вратам кај моите родители, бидејќи таму веќе живееше брат ми со жена му и двете деца. Немаше место.
По неговото заминување долго тагував, но морав да се соберам и да продолжам со секојдневниот живот.
Од селските трачарки дознав дека Руслан и Лариса добиле ќерка. Не сакав ништо да знам за нив.
Поминаа тринаесет години од неговото предавство. Раните зараснаа – времето лечи.
Потоа се прошири глас дека Лариса и Руслан загинале во сообраќајка, а нивната ќерка останала целосно сираче.
„Така и треба,“ си помислив во себе.
Но наскоро службите за старателство ја донесоа нивната ќерка кај нас. Му рекоа на свекрва ми дека таа е единствената роднина на девојчето:
„Ако не ја земете под старателство, ќе оди во дом за деца без родители.“
Девојчето беше мало, русо и слабо.
„Нема да живее во нашата куќа! Нејзината мајка ми го уништи семејството!“ – викнав.
„Јулија, побој се од Бога, детето не е виновно,“ – рече свекрва ми, плеснувајќи со раце.
И така, Соња почна да живее со нас. Таа многу личи на мајка ѝ – и не можам да ја гледам без во мене да се разбуди гнев што не може да се опише со зборови.
Таа го чувствува тоа и се обидува да не ми се појавува пред очи.
Искрено, не знам уште колку ќе издржам вака.
