„Земи си го синот и излези од нашиот стан!“ – такво нешто никогаш не очекував од моите родители, кога дојдов кај нив доцна навечер.
Секогаш кога се карам со сопругот, моите родители ја заземаат неговата страна. Велат дека имам хистеричен карактер и дека знам од мува да направам слон.
Но тоа што одбија да ме примат кај себе по уште една кавга, ме шокираше.
Тој ден маж ми се врати од работа и веднаш побара вечера.
Му објаснив дека денес имав ден за одмор – бев во салон за убавина, направив маникир и се сретнав со пријателка. Немав време да зготвам.
Тогаш тој почна да вика:
„Јас цел ден работам за ти да трошиш пари по салони, а ти не можеш ни супа да свариш! Што ќе јадеме јас и синот вечер?“
Тонoт и зборовите му беа последната капка за мене. Не молчев – му кажав сè што мислев.
Викав дури и додека ги пакував работите и го облекував синот.
Маж ми ни тогаш не се обиде да ме задржи – само седеше на каучот и чекаше да му ја донесат храната.
Одлучив да одам кај моите родители. Но тие одбија да ме примат.
„Земи си го синот и излези од нашиот стан,“ – рече мајка ми.
Како можеше да застане на негова страна?
Рече дека треба повеќе да се грижам за семејството, а не да мислам само на салони за убавина.
Татко ми додаде: „Да си ми ти жена, одамна би те избркал надвор.“
Немав избор – морав да се вратам дома и да му се извинам на сопругот.
Но сè уште не можам да поверувам дека моите родители одбија да ме примат.
