Јас и Иван бевме во кујната кога ќерката се врати од училиште.
– Мамо, клучевите ти се во ходникот, ќе ги ставам во чантата.
Неколку минути владееше тишина, а потоа – како гром од ведро небо.
– Како можеш да си помислиш такво нешто? Мамо, имаш четириесет години! За дете требаше порано да мислиш. Ќе ми се смеат сите! Ако не се предомислиш, ќе си одам од дома, запомни!
Солзите ми течеа по образите.
– Ќе си одам! – викна мојата петнаесетгодишна Јулија. – Ќе си одам и нема да ме најдеш! Ако тато и баба не ме земат – ќе одам каде што ми гледаат очите! Разбираш ли што правиш? Срам е тоа! Ќе ме натераш пелени да пера и количка да буткам!
Ја покажа со прст кон мојот стомак. И мене одеднаш ми се заврте во глава.
Имам 40 години. Јулија е ќерка ми од првиот брак. Тој се распадна две години по нејзиното раѓање. Се вратив со бебето кај моите родители. Поранешниот маж не се мешаше во воспитувањето – ја гледаше, ја носеше во кино, и купуваше подароци. Но во домот свој не ја покануваше – таму имаше богата сопруга, луксузен стан, богато семејство. Таму моето дете не го сакаа.
– Ќе биде ли чичко Иван мој татко? – прашуваше петгодишната Јулија. – Како кај тато, тетка Мирослава му е жена и „резервна мама“ за мене?
Што да и одговорам? Не, татко нема да биде – веќе имаш еден. Но може да биде пријател и заштитник. Иван немаше ништо против тоа, за разлика од тетка Мирослава.
– Само Јулија да не страда, – велеше мајка ми. – Сигурна ли си дека Иван нема да ја навредува внуката?
Бев сигурна. А потоа и мајка ми го засака зетот.
– Скромен, добар човек, – велеше таа. – Ја сака Јулија како родена. Ако треба, прв ќе помогне. Се сеќаваш кога го симна татко ти од четврти кат со скршена нога?
– Добар човек, – се согласуваше татко ми, – исправен.
Јулија и Иван беа многу блиски цела деценија. Го викаше „тато“, му се жалеше за мене и наставниците. Често работеа нешто заедно.
– Зошто не родиш? – ме праша мајка ми три години по вториот брак. – Иван е одличен човек, а на Јулија би и било добро со братче или сестричка.
Јас сакав, но не одеше. Лекарите раширени раце.
– Не грижи се, – велеше Иван, – ја имаме Јулија, доволно е.
Но јас сакав дете – во мирен, љубовен дом.
Пред два месеца му реков:
– Иван, замисли! Тестот е позитивен!
Тој заплака од среќа. Не беше важно што имам 40, а тој 43 години. Чудо се случи кога престанавме да го чекаме.
– Малку доцна, – рече мајка ми, – но не е страшно. Денес и првородени ги раѓаат подоцна. Многу сум среќна. Јулија за неколку години ќе си замине, вие нема да останете сами. Не и кажувај уште, почекај да помине првиот триместар.
– Мамо, – викна ќерката од вратата, – ти паднаа клучевите од чантата, ги ставив назад!
И следниот миг се појави во вратата на кујната, бледа, со големи очи, држејќи ја мојата здравствена карта.
Тогаш сè избувна – викотници, солзи, хистерија. Ми се затемни погледот. Видов како Иван побледе.
– Можеби треба да зборувам со неа, – рече мајка ми. – Тинејџерка е, ќе разбере со време.
– Требаше да ја казниш, – проговори татко ми, – а не сите да и попуштате!
– Не знам, – рече поранешниот маж, кога му се пожали Јулија. – Тоа се ваши женски работи. Но детето треба да се роди, не ја слушај!
И поранешната свекрва ми рече остро:
– Немој ни да помислиш да се предомислиш! Таа не се бунеше кога Мирослава и роди сестра! Ако дојде кај мене – ќе ја примам, нема да ја избркам. Но ти роди го тоа дете!
Најмногу ме изненади жената од која најмалку очекував.
– Здраво, – ми рече непознат глас, – јас сум Мирослава. Сакам да кажам дека Јулија може некое време да живее кај нас. Ќе се смири, ќе разбере дека брат или сестра не се страшни. И вие мора да го задржите детето.
Седам и плачам. Ќерката? Отиде кај татко си, тресна со вратата. Ќе се смири. Јас ги сакам сите: ќерката, Ивана, мајка ми и татко ми, поранешниот маж, строгата свекрва и дури и гордата Мирослава. И го сакам моето неродено бебе, за кое сите тие, на свој начин, гласаа од љубов.