Тој ден, Коља замина по повик да поправи чешма во еден стан. Но она што го виде и слушна таму, никогаш нема да го заборави.
Микола го завршуваше последното работно наложение и веќе сонуваше да си оди дома. Веќе една година работеше во фирма што се занимаваше со поправки на водовод и ремонти. Веќе се спремаше да си тргне кога му заѕвони телефонот — го замолија да посети уште една адреса. Ги зема алатите и замина.
На вратата му отвори момче околу десет години, со сериозно лице. До него стоеше русокоса девојче, малку помало.
— Нема ли возрасни дома? — праша Микола.
— Мама наскоро ќе се врати, — рече момчето. — Пробав со леплива лента да ја поправам чешмата, ама не успеав. Сè уште тече, — додаде тажно.
Микола реши да му верува. Децата со љубопитност го гледаа додека тој ја поправуваше чешмата.
— А и столот ми се скрши, — рече девојчето, — тато ќе го поправеше, ама тој е пилот и лета многу далеку.
Очигледно ги повторуваше зборовите на мајка си.
Кога заврши, се врати мајката — убава жена околу триесет и пет години. Се изненади од „активноста“ на децата.
— Па што? — рече момчето. — Тебе не може да те дочекаме. Цел ден си на работа. Веќе недела дена ти велам дека чешмата тече!
Жената му плати, а девојчето тивко потсети за скршената нога на столот. Микола вети дека ќе дојде утре. Кога излегуваше, момчето го испрати до вратата.
— Немаме ние татко, — рече тивко. — Мама лаже. Ако постоеше, ќе дојдеше барем еднаш, нели? Таа ни купува подароци и вели дека се од тато. Јас ја видов кога ја купуваше куклата за Олја, а потоа рече дека тато ја испратил. Мисли дека сме премногу мали за да ја знаеме вистината.
— Ех, во животот сè се случува. Можеби навистина е пилот, — му рече Микола и го погали по косата.
Момчето само тажно го погледна.
Кога се врати дома, Микола не можеше да ги извади зборовите на детето од глава. И тој некогаш бил пилот, но морал да престане поради здравствени проблеми.
Следниот ден отиде повторно во куќата на Љуба за да ја поправи ногата на столот. Додека работеше, сфати дека во домот имало уште многу нешта за поправка. Поправи приклучок, а кога влезе во бањата, се зачуди:
— Тука ви треба голем ремонт!
— Ќе го направите, нели? — срамежливо праша Љуба. — Имаме малку пари, ќе ви платам.
Така започна да работи кај нив. Со текот на времето се запознаа подобро. Љуба често го канеше да јаде со нив, му нудеше чај. Со неа се чувствуваше пријатно. Еден ден и тој, и таа станаа искрени — ги споделија своите лични приказни. Љуба му раскажа дека мажот ја оставил кога забременила со ќерка им. На децата им кажала дека таткото е пилот.
Микола почувствува симпатија кон неа — и таа кон него.
Следниот ден, Микола се појави кај нив со букет цвеќе — и облечен во пилотска униформа.
Девојчето извика од радост и му се фрли во прегратка.
— Еве ме, се вратив, — рече Микола со насмевка. — Само не ве препознав веднаш, одамна не сум ве видел.
Така, едно непотполно семејство стана цело.