Кога мајка ми лежеше во болница, го прашав чичко Сашо: „Каде е нашата кола?“ А тој ми рече: „Ја заменив за здравјето на твојата мајка.“
Тато, благодарам што се појави во мојот живот… Објава на благодарност до сите мажи што направиле како мојот татко.
Мајка ми ме роди многу млада. Пресметав дека имала само 17 години кога ме родила. Татко не го познавав. Мајка не зборуваше за него, а мене не ми беше многу важно. Зошто да се интересирам за човек што не се грижел за мене? Имав девет години кога мајка ми ме запозна со нејзиниот сопруг. Многу неволно го прифатив. Не ми се допаѓаше идејата дека во нашето семејство ќе има уште некој. Типично дете што не ги разбира потребите на возрасните.
Тогаш мајка ми имаше 26 години, а тој — 30. Се преселивме во неговиот стан. Добив своја сопствена соба. Одевме заедно во парк, во кафуле, на прошетки. Знаев дека сето тоа го прават поради мене, за подобро да го прифатам, но не — јас мислев дека јас и мајка ми сме совршено семејство и дека не ни треба никој друг.
Мајка ми се разболе и заврши во болница. Прво и направија операција во градската болница, но по една недела, иако ја пуштија дома, не и беше добро — имаше температура и почна да бунува. Чичко Сашо (така го нарекував тогаш) почна да телефонира, потоа ја стави мајка ми во колата и замина. Се врати без колата — и без мајка ми.
По неколку години дознав дека мајка ми морала да направи уште една операција, во приватна клиника, а чичко Сашо платил со својата нова кола, штотуку купена од салон. За една недела ја продал и својата колекција на ретки вина.
Се сеќавам, мајка ми уште беше во клиника, а јас го прашав каде е колата. Тој ми рече:
„Ја заменив за здравјето на мајка ти.“
Таа реченица ми се врежа во срцето. Од тој ден, мојот однос кон него целосно се смени. Од тогаш почнав да го нарекувам — тато. По неколку години, тој ми помогна да се запишам на факултет, бидејќи немав доволно поени. Жал ми е што таков човек се појави во мојот живот дури кога имав девет години… Да беше тој мој татко од самиот почеток…
Но знаете, за едно дете, парите и материјалните работи не се важни. Јас паметам како ми помагаше со домашните задачи, како тројцата игравме одбојка и како заедно правевме „торта“ од бисквити и кондензирано млеко. И, секако, најмногу се сеќавам на тоа како се однесуваше со мајка ми — ја гледав љубовта во секој негов збор, во секое милување низ нејзината коса. Тоа беше вистинска среќа. Благодарам, тато, што ја направи мајка ми среќна!
