На улица ме запре едно момченце кое сакаше да ја купи мојата букетa за ситни пари. Кога дознав зошто сака да ја купи, срцето ми затрепери.
Неодамна бев поканета на роденден и решив, покрај главниот подарок, да купам букет за мојата пријателка. Веќе излегував од продавницата кога забележав едно мало момче кое со тажни очи ме гледаше — час мене, час букетот — и ми рече:
— Тетко, ќе можете ли да ми го продадете вашиот букет за да и го подарам на мајка ми? Ќе ви дадам пари, немојте да мислите дека сум просјак, — рече момчето.
Го погледнав момчето и срцето ми се стегна. Го прашав каде му се родителите, а тој рече дека има само мајка, и дека таа во моментот е во болница. Без да размислувам, му го дадов букетот, и и посакав здравје на неговата мајка. Тој сакаше да ми ги даде неколкуте парички што ги стегаше во раката, но одбив и му реков да купи нешто за мајка си.
За мене тој букет не значеше ништо посебно, но за тоа дете — беше надеж која можеби ќе и помогне на неговата мајка да застане на нозе. Минувачите се смееја на мене, ме укоруваа, ми велеа дека поради луѓе како мене, бездомните деца стануваат дрски и бараат пари. Но мене не ми беше жал.
Еден ден, додека одев на работа, слушнав две жени како разговараат, и од нивниот разговор сфатив дека тоа беше мајката на истото момче. Таа веќе оздравела и рече:
— Кога би имало повеќе жени како неа, светот би бил подобар.
Од тие зборови ми се стопли душата и разбрав дека чудата навистина се случуваат ако веруваш во нив. Момчето поверува дека букетот ќе ја спаси мајка му и и го подари со љубов, а мајката поверува во својот грижлив син — и оздраве.