Љубовницата реши сама да отиде кај сопругата и да ѝ ја каже целата вистина.
– Јура, те молам, не оди. Остани кај мене, сепак утре после работа пак ќе дојдеш, па остани веднаш.
– Не, Ала. Не можам така, трпи уште малку.
– Ама колку уште да трпам? Што те држи во семејството, кога самиот велиш дека жената ти е грда, не готви, не чисти, синот е разгален… Ти си уморен од сето тоа, па остави ги веќе еднаш.
– Не можам поради синот. Доста веќе за ова, утре после работа ќе дојдам.
Јура постојано го одложуваше моментот кога конечно ќе си замине од семејството. Ала го чекаше повеќе од една година. Се измори — ѝ здосади да биде „вечната љубовница“. Разбираше дека ништо веќе не го држи Јура дома, но изгледа сопругата не сакаше да го пушти.
Следниот ден Јура ѝ јави дека оди на викенд во куќата на родителите да го смени покривот, па нема да може да дојде. Но Ала не се растажи — веќе имаше свои планови. Дури и ѝ одговараше што Јура нема да биде во градот. Реши сама да отиде во домот на неговата сопруга и да ѝ ја каже вистината. Се плашеше, но љубовта ја туркаше кон тој чекор.
Ала застана пред домофонот и ги притисна потребните броеви. По сигналот се слушна пријатен женски глас:
– Кој е?
– Од комуналното претпријатие сме, отворете ве молам, – беше првото што ѝ текна на Ала.
Вратата се отвори. Додека се качуваше по скалите, сфати дека кажала глупост — денес е сабота, кој работи сабота?
– Јас не сум викала никого, ниту сум поплавила соседи, – рече сопругата на Јура. Беше многу убава и уредна жена, домот беше топол, чист и мирисаше вкусно од кујната. Од собата излезе едно момче, точно копие на Јура, нивниот мал син. Беше воспитан и мирен. Значи Јура лажел – жената не беше никакво чудовиште, а дома им беше прекрасно.
– Знаете, јас всушност дојдов за нешто друго… сакав да зборувам за Јура.
– Јура не е во градот, но утре се враќа. Да му пренесам нешто?
Во тој момент синот ја повика мајката во собата, му требаше помош.
Ала помисли дека не треба да руши такво семејство… Почна брзо да се спрема да си замине, но сопругата на Јура излезе во ходникот.
– А за Јура, што сакавте да кажете?
– Ништо. Се предомислив.
– Ми е јасно која сте. Сигурно ви кажал дека сум ужасна и неподнослива, па дојдовте да се уверите.
– Простете, – рече Ала и излета од куќата.
Следниот ден Јура изгуби две нешта одеднаш: сопругата му ги остави работите пред врата, а Ала повеќе не го прими.
