Кога завршив студии во градот, ми беше тешко да го напуштам не само поради љубовта кон мојата нова куќа, туку и поради чувствата кон Иван – мојот близок пријател, во кого бев длабоко вљубена. Го поминувавме секое слободно време заедно, истражувајќи улици и паркови, споделувајќи соништа за иднината. Пред да заминам, му ветив на Иван дека наскоро ќе им раскажам на родителите за нас, сигурна дека ќе ја поддржат мојата одлука.
Дојдов во селото, полна со решителност да ги споделам новостите за мојот живот во градот и за Иван. Сепак, моите планови се срушија кога родителите ме дочекаа со изненадување – венчаницата.
„Ова ќе биде твојата облека за свадбата следниот месец,“ весело објави мајка ми. „Одлучивме дека ќе се омажиш за Игор, нашиот сосед.“ Застанав во шок. „Но, јас сум вљубена во Иван, тој е во градот… Не можам да се омажам за Игор!“ – викнав, со солзи во очите. Татко ми удри по масата со рака, неговиот глас беше строг и решителен: „Нема да ја понижуваш нашата фамилија! Игор е добар момче, се грижи за своето семејство и ти одговара повеќе од другите.“ Сите мои обиди да се спротивставам беа залудни. Татко ми го одзеде телефонот за да не можам да контактирам со Иван.
Се чувствував страшно осамено, свесна дека моето мислење не е важно. Дојде денот на свадбата. Куќата веќе беше полна со гости, метеж и очекување за прославата. Срцето ми се стега на мислата дека наскоро морам да се омажам за човек кој едвај го познавам и кој сигурно не го сакам. Стоејќи пред огледало во венчаницата, се чувствував како затвореник.
И тогаш некој почука на вратата. Се свртев и го видов него – Иван. Стоеше со решителен израз и рече: „Не можам без тебе. Сфатив што се случува и дојдов да те земам. Дали си подготвена да бегаш со мене?“ Тоа беше сè што требаше да го слушнам. Фрлајќи ја венчаницата, ја зедов неговата рака и излеговме од куќата кон нашата среќна иднина.
