Се омажив за маж што не го сакав и ни до денес не сум го засака ла. Имам две деца. Мојот сопруг е добар, ме сака. Но јас не чувствувам ни љубов ни страст кон него. Во младоста искрено сакав едно момче. Бев на последна година. Требаше да се венчаме, но еден ден тој исчезна, не одговараше на моите повици, познаниците не знаеја каде е. Исчезна како во земја да пропадна. По неговото исчезнување долго време не можев да се соземам. Неколку недели поминав во болница. Потоа научив да живеам со таа болка.
Еден ден кај татко ми дојде пријател со неговиот син. Се запознавме и почнавме да излегуваме. По шест месеци се венчавме. По една година се роди нашето прво дете. Децата веќе пораснаа, сопругот стана директор на организација. Но јас не ја заборавив мојата љубов. Сите овие години го барав, ниеднаш не се сретнав со него. Мислев дека повеќе не е жив.
Пред половина година татко ми почина. Почнав често да одам кај мајка ми. Не сакав да ја оставам сама. По смртта на татко ми, мајка ми се пресели на викендичка. Таму ѝ е помирно. Секој ден ја барам, често одам кај неа. Пред една недела, кога бев кај неа, ме праша: „Ќерко, среќна ли си со мажот, го сакаш ли?“ Никогаш порано не ми поставуваше такви прашања.
Мајка ми знаеше дека јас не го сакам мажот ми, нашиот брак беше само „семејно-економски сојуз“. Така го нарекуваше татко ми. На крај мајка ми ми раскажа дека татко ми му платил на моето момче за да ме остави на мира. Не им верував на моите уши: значи тој се продал. Љубовта кон парите кај него била посилна од љубовта кон мене. Таквите ги нарекуваат „продажни кожи“!
По тие зборови мајка ми извади од џеб плик и ми го подаде: „Мојата сакана ќерко. Кога ќе го прочиташ ова писмо, мене веќе нема да ме има. Пред многу години ти нанесов болка. Прости ми ако можеш. Немав друг излез. Те бакнувам и те гушкам. Запомни, секогаш те сакав повеќе од животот.“ Не можев да верувам на тоа што се случува.
