Во нашето семејство секогаш било прифатено дека мажот работи, а жената се грижи за домот. Тоа ми изгледаше правилно, а Јарослав веднаш ми стави до знаење дека сопругата треба да се грижи за топлината и редот. – А што со самоостварување? – го прашав јас кога сè уште се подготвувавме за свадбата. – Најважната мисија на жената на светот е да ги одгледува децата и да создава топлина. Не треба да мислиш на заработка или надворешни проблеми, – ми одговори тој. Тој толку убаво ја претстави својата слика за семејниот живот што јас поверував во неа. Навистина сакав да бидам таа жена за која мажот брза да се врати дома.
По свадбата почнав да се занимавам со уредување на домот. Готвев сложени јадења, чистев, се грижев за секое катче од нашиот стан. Јарослав беше задоволен и се фалеше со мене пред своите пријатели. Сè одеше како во совршен филм за американско семејство. Но со раѓањето на синот сè се промени. Стана тешко да успевам да направам сè дома. Го гледав дека сопругот е разочаран, иако тоа не го кажуваше на глас. Тогаш го пренаменив мојот ден за повторно да успевам сè. Јарослав многу сакаше второ дете, а јас се плашев. Знаев дека со две деца ќе биде уште потешко. Но на крајот тој ме убеди и јас родив ќерка. Ги сакав своите деца, но сега не успевав ни за себе да се грижам.
Постепено ја изгубив формата, се здебелив. Јарослав престана да ми обрнува внимание, а еден ден ми рече: – Сега ми е срам да те покажам на колегите. Тие имаат жени како слики, а јас – тетка. Овие зборови ми го скинаа срцето. Плачев денови и ноќи. Се трудев за него, за нашето семејство. Но сето тоа веќе немаше значење. Наскоро случајно дознав дека тој има романса со колешка. Тоа беше последната капка. Решив да заминам. Малите деца ќе ги земам кога ќе се средам на новото место. Не сакам повеќе да живеам во таков брак. Дали вреди да го направам овој чекор? Што би направиле вие на мое место?
