Со Љуба се запознавме уште во студентските години. Таа дојде од друг град и остана во истиот студентски дом каде што живеев и јас. Учевме на различни факултети. По 2–3 месеци почнавме да се поздравуваме, потоа да разменуваме по некоја реченица. Малку по малку, се спријателивме. Наскоро нашето пријателство прерасна во љубов и по завршувањето на факултетот се венчавме. Во брачниот живот бев среќен и лудо ја сакав сопругата. Од првиот ден таа не работеше, тоа беше мој принцип.
Сопругата имаше доволно обврски дома, и јас сметав дека нема потреба да работи и надвор. Каков маж би бил ако не можам да ѝ обезбедам сè? Но имавме едно „но“. Не можевме да имаме деца. Кај какви лекари не отидовме, но без успех. Цело богатство потрошивме на тие испитувања, но залудно.
И една вечер, кога се вратив од работа, Љуба не беше дома. На масата видов белешка: „Прости ми, имав друг маж, тој ми предложи да одам со него во неговата татковина и јас прифатив. Се надевам дека некогаш ќе ме простиш“. Бев подготвен да дадам сè за да се врати. Дури и неверството ќе ѝ го простев. Искрено. Едвај се соземав и секој ден им се молев на сите богови да ми ја вратат Љуба.
По една година, излегувајќи на работа, ја видов пред вратата, но бремена. Без зборови и оправдувања ја пуштив внатре и ѝ реков да заборави сè и никогаш повеќе да не спомнува. Сега повторно имаме среќно семејство и син, кого го сакам како да е мој роден.
