Во селото сите знаеја дека баба Глаша има син, ама никој никогаш не го видел. Таа раскажуваше дека живее во странство, не може да дојде, но секој месец ѝ праќа пари. Луѓето разбираа дека бабата измислува, затоа што живееше многу сиромашно. Но, како и повеќето пензионери, не се жалееше, ѝ беше срам. Велеше: „кога има леб на маса, грев е да се жалиш.“ Сè сама носеше – мала куќа, двор и неколку кокошки.
Кога Глафира наполни 80 години, здравјето почна да ја изневерува. Селаните веќе не ги прифаќаа нејзините одбивања и ѝ пратија социјална работничка, млада девојка, Ана. На почетокот старката се срамеше, очи криеше. Потоа сфати дека Ања ѝ е единствена потпора. Ѝ носеше вода, чистеше. А кога ќе сготвеше, бабата заплачуваше – одамна немала толку вкусна храна. Се зближија многу. Секогаш ја чекаше со нетрпение. Ја викаше само „Анушка“.
Со зимата, вечерите беа долги и здодевни. Глаша ја молеше Ања да седи подолго, а таа не одбиваше. Се покажа дека бабата е многу интересен соговорник. Еден ден, додека повторно зборуваше за саканиот син, Ања праша каде е тој. Старката се замисли и рече дека точна адреса не знае. Девојката предложи да го побараат на социјални мрежи. И го најде – Сергеј – на Инстаграм. Целата страница му беше со луксуз и богатство, скапи коли, одмори на острови.
Кога Ања ѝ ги покажа фотографиите, бабата заплака: „Мојот Сергејко! Мојот сакан син!“ Но потоа лицето ѝ се смени: „Анушка, ова тој е толку богат?! Оваа куќа и колата се негови?!“ – „Да, сè е негово.“ Глафира долго молчеше, гледајќи во една точка. „Не ми е лошо сега, Анушка. Лошо ми беше кога мислев дека ми скита по улици. Сега знам – не сум му потребна.“
До пролетта здравјето уште повеќе ѝ се влоши и ја замоли Ања да ја однесе кај нотар. Куќата иако мала, беше уредна, плус десет ари двор – реши да остави тестамент. По еден месец, баба Глаша почина. Ања преку социјални мрежи го извести Сергеј за смртта на мајка му и дека има наследство.
Сергеј се појави дури по две недели, во луксузна кола. Ја виде куќата и си помисли дека ќе биде одлична викендичка. Истата вечер тропна кај Ања, бесен: „Преварантко! Ја излажала мајка ми! Нема вака да остане!“ Се покажа дека баба Глаша куќата и земјата ѝ ги оставила на Ања. А на синот, веројатно за потсмев или одмазда, му ги оставила само четири кокошки и кокошарник. Долго по селото се зборуваше – баба Глафира знаела да се одмазди!
