Ќерката на маж ми се мажи. Сите трошоци за свадбата младите ги презедоа. Не сакаа да ги вознемируваат родителите. Веќе се возрасни, сами ќе си направат прослава. Тука нема ништо чудно. Но, посинката, благо кажано, не ме сака. Иако јас ништо лошо не сум и направила. Татко ѝ одамна беше разведен пред да се запознаам со него. Но таа при секоја прилика ми наместува дека јас сум им ја растурила семејството. А кога се запознав со маж ми, тој одамна живееше сам и беше официјално разведен. Колку и да се трудам, неговата ќерка сепак не сака да има врска со мене. И ете, на својата свадба го покани татко ѝ, а мене не. Воопшто не ме боли тоа. Затоа што, ако се замислиш, тоа е нејзин проблем. Јас можам и без неа, и без таа свадба. Само маж ми не знае како најдобро да постапи.
Без мене не сака да оди. Смета дека тоа не е правилно кон мене. Со мене пак не може да оди. Зашто неговата ќерка не сака да си го расипе денот со моето присуство. Затоа реши воопшто да не оди. Да ја честита преку телефон. Подарокот да го префрли на сметка и толку. Ама тоа не е во ред! Таков однос кон единствената ќерка ќе ја расипе целата свадба и понатамошните односи. Како да не одиш на свадба на ќерка? И да не ја видиш во венчаница? А сепак, мене ми се чини дека и ќерката не сака баш многу да го има таму. Го поканува само него, знаејќи дека тој сам нема да оди. Ако ѝ беше важен, ќе го поканеше со кого и да е, само да дојде. Цела оваа ситуација е некако чудна. Искрено, не ми се пушта сама да оди. Тоа е друг град, пат 5-6 часа со кола. Значи ќе мора таму да преспие. Не, тоа воопшто не ми се допаѓа. Не сум нешто многу љубоморна, ама ми е нелагодно.
Му предложив другa варијанта. Заедно да одиме право во матично, каде што ќе се венчаат. Тој да влезе сам на церемонијата. Јас во тоа време ќе го чекам во кола. Воопшто не ми е срам или навредливо. После церемонијата, тој ќе ги честита младите и ќе им го предаде подарокот. Потоа тие ќе си одат во ресторан, а ние со мирна душа ќе си заминеме дома. Па што? Во најважниот момент тој ќе биде до ќерката. Ќе ја види во венчаница, ќе се фотографира со неа и ќе ја честита. Не вреди ли тоа да се патува 6 часа таму и уште толку назад? А зошто јас да одам? Зашто патот е долг. За да не му биде здодевно. И за секој случај, ако нешто се случи на пат. Добра варијанта, што мислите?
