Синот доведе дома прекрасна девојка. Таа беше вредна, домаќинка, воспитана и љубезна. Уште сонцето не се имаше појавено, а Инга веќе работеше. Ивана не можеше да се нагледа на својата снаа. Толку добра девојка! Таа беше целосна сирак, но тоа не ја расипа. Срцето ѝ остана меко. Ивана секогаш ја фалеше снаата, а Егор имаше друго мислење. Тој постојано ја критикуваше сопругата. Ништо не му беше по мерак. Секогаш нешто не чини. Ивана не дозволуваше снаата да биде навредена, секогаш ја бранеше Инга. Егор ја малтретираше жена си цел ден: донеси вода, замети таму, исчисти овде, зготви, избриши. Сам ништо не правеше. Мајка му го молеше да поправи едно столче, но Егор се правеше дека не слуша. Велеше, Инга ќе направи сè.
– Сине, тоа не е нејзина обврска! Таа е жена! – се обидуваше Ивана да му стави памет во глава.
– Нека прави, инаку ќе ја избркам! – одговараше Егор.
Ивана веднаш ѝ рече на Инга да не се грижи. Таа ќе ја брани. Се појавија деца. Прво се роди Оксана, потоа Сашко. Инга беше на нозе од утро до вечер. Немаше ниту една минута, иако Ивана секогаш ѝ помагаше. Така поминаа шест години. Еден ден Егор излезе „по леб“ и не се појави три години. Инга не си наоѓаше место. Се плашеше дека ќе пропадне без Егор. Ивана веднаш ѝ даде на сирачето половина од куќата. Ѝ ја препиша без никаков сомнеж. Првично, тестаментот беше поинаков. Ивана сакаше сè да му остави на единствениот син, но животот ја покажа неговата вистинска суштина. Тој не беше достоен да ја добие нејзината трисобна куќа.
Мајка не почитуваше, сопруга ја користеше, а децата воопшто не ги спомнуваше. Ивана ја сакаше својата снаа. Мислеше само на нејзиниот комфор и на среќата на внуците. Селаните често се чудеа на животот на двете жени. Прашуваа зошто Ивана не ја избрка снаата со децата. Тешко беше да ја помага. Синот направи деца, а не сака да одговара. Зошто таа да се мачи? Во четвртата година синот се врати. Конечно се сети на мајка и семејство. Му требаше куќата. Немаше каде да ја смести новата жена. Бремена. Синот очекуваше поддршка од мајка му, но таа го одби. Куќата беше поделена: дел за Инга, дел за внуците. За синот ништо не остави. А зошто би? За мајка не мислеше, децата ги напушти, кон жената лошо се однесуваше.
– Сине, ти уште си млад. Ќе заработиш за стан, а Инга е сирак. Таа нема никој и ништо. Сега барем ќе има свој дом. – Егор направи скандал и си замина.
