Колку пати му реков да не се жени со неа. Пред самата свадба го молев, плачев речиси. Ама ме послуша? Не. Тој беше заљубен. И ете сега што има. Пред неколку дена ми заѕвони телефонот. По гласот веднаш разбрав дека е болен. Мајчиното срце не се лаже. Синот ме замоли да дојдам. Ми кажа дека жената, знаејќи дека е болен, си заминала кај другарките, а нему немал кој да му направи чај или супа.
А сега жената дури ни на повиците не му одговараше. Иако беше веќе осум ипол навечер, веднаш тргнав кај него. По пат застанав во аптека и купив лекови за секој случај. Во глава ми одѕвонуваше мислата за таа лекомислена. Како може да го оставиш болниот маж и да отидеш кај другарките? Синот навистина беше болен. Кога го видов, лице немаше. Сакав брза помош да викнам, ама тој ме замоли да почекам. Пред мене ја измери температурата.
Имаше 37,6. Горееше. А во станот немаше ништо. Добро што купив лекови и донесов со мене малиново слатко. Едвај се воздржав да не почнам да викам. Ете ти жена и домаќинка! Го оставила болниот маж, во станот нема никакви лекови, само нејзините витамини за слабеење, а во фрижидер празно. Никако не можеше да се чека. Му направив чај на синот и истрчав до продавница.
Требаше да му зготвам супа. Дури откако се одмори и јадеше, ми олесна. И температурата му падна. А неговата „убавица“ дојде дома во три часот ноќе со мирис на алкохол. Се гледаше дека убаво се забавувала. Воопшто не сакаше да слушне што ѝ зборував за лековите. Само поради состојбата на синот не направив скандал. Но веројатно не е далеку.
