Пред 4 години заминав во пензија. Искрено, никогаш не сум си замислувала дека ќе биде толку тешко. Сум била навикната да живеам нормално и ништо да не си ускратувам. На почеток барав пари од децата. Ми даваа, но со тек на време нивната помош брзо се намали. Целата своја младост работев за нив. Можеби не е толку срамно да очекувам поддршка од сопствените деца во старост.
Но тие мислат поинаку… Ќерка ми ништо не си ускратува: често го обновува гардеробот, двапати годишно со семејството оди на море. Но кога ќе побарам пари – веднаш свртува глава. Еднаш ѝ реков дека сакам да се преселам кај нив, за да можам мојот стан да го издадам под кирија. Но ќерката рече дека сега работат од дома и во мал простор не е згодно да живееме толку луѓе. Синот веќе неколку години живее во странство. Остана таму по студиите и прилично добро се снајде.
Ми праќа некои пари, но од нив невозможно е да се преживее. Еднаш направив нешто за што можеби многумина ќе ме осудат. Бев кај ќерката на гости, и кога таа отиде да ги легне децата, јас ја зедов нејзината картичка и си префрлив неколку илјади. Тогаш ми се чинеше дека нема ни да ја забележи загубата. Но следниот ден ќерка ми се јави и ме обвини за кражба. – Ќерко, што друго ми остануваше? Ти побарав пари, а не ми даде. Докторот ми препиша витамини, за нив ги потрошив тие пари. Сега не ме пушта ни на прагот од нејзиниот стан. Нели направив нешто страшно?
