Неодамна ми се јави синот. Ми вели: гледај ги внуците една недела, ние со жена ми одиме на одмор на море. Значи, на море без сопствени деца. Тогаш му потсетив на сè. Дека од денот кога реши да се жени на 20 години, без да заврши факултет, од тој ден тој е веќе самостоен. Јас нему ништо не му должам. Сакаше семејство и деца, нека се справува сам со нив. Можев да му го дадам станот, но татко му го немаше веќе. Тешко ми беше да живеам само од пензија. Затоа го издадов станот под кирија. Освен тоа, тој веќе е возрасен, речиси 30 години.
Децата му се уште мали, постариот има три години, помалиот една и пол. Тој воопшто замислува како ќе седам јас со нив? Јас веќе не сум млада, а таткото одамна го нема. Децата му се како метеори, насекаде трчаат и викаат. Со нив е невозможно. Секогаш да бидам на стража, грбот веќе не ми дозволува. А и ако се сетам, сите овие години по свадбата, сватовите им помагаа. Им подарија стан, на синот мој автомобил, го вработија. Сега им помагаат и со внуците. Јас зошто да се мешам? Нека оди кај нив. Седеле со нив и порано, нека седат и сега.
Нека одат на викендичка со нив, нека трчаат таму. Пријателката ме осуди, ми рече дека не правам правилно. Дека како што сум јас сега со нив, така и тие ќе бидат со мене во староста. Дека делата мои ќе ми се вратат. Дека никој нема да ми подаде чаша вода. Но, еве, староста веќе дојде, никого не гледам покрај себе, само кога им требав ме побараа. Јас сметам дека почитта кон родителите во староста не треба да се купува. Јас му подарив живот, го воспитав. Понатаму нека расте сам, нека стане самостоен. Ако не му се допаѓаат моите начини на воспитување – нека не комуницира. Нека живее со сватовите.
