Сè почна многу слатко – такси го однесе среќниот млад пар до станот каде требаше да живеат заедно. Пред вратата, младоженецот ја подигна младата во раце, според обичајот, за да ја внесе во станот. Но, се покажа дека беше малку прерано – заборавил да ја отвори вратата. Слегувајќи ја младата на подот, младенците почнаа да бараат клуч во џебовите на сакото – но не го најдоа. Погледна подобро и мажот сфати дека тоа воопшто не е неговото сако, туку на сведокот. Во ресторан било топло, и двајцата – младоженецот и сведокот – ги фрлиле саката на столчињата. Веројатно се збуниле кога ги облекувале.
Требаше некако да влезат во станот. Тогаш младоженецот одлучи брзо да тргне дома кај својот сведок – особено што живеел само неколку згради подалеку – а младата да го чека во влезот. Рече и побрза, а младата, сè уште во венчаницата, остана да чека.
На почетокот стоеше. Потоа, уморна, седна на скалите. Од горниот кат се слушна жално мјау и се појави некое изгубено маче. Кога го виде девојката како седи, мачето веднаш се качи во нејзините скутови. Веќе беше многу студено кога чу како се отвора вратата. Мислеше дека конечно се вратил со клучевите нејзиниот сопруг, но тоа беше бездомник кој влегол да се стопли. Кога ја виде младата, се израдува, рече дека е среќа и ѝ понуди да пие, имаше шише со себе. Девојката одбиваше, се обидуваше да се одвои од досадниот соговорник, но времето минуваше, немаше каде да оди, немаше пари ниту телефон, беше многу студено во тенката венчаница и на крајот прифати да пие малку.
Така седеле – таа со мачето во раце и бездомникот – разговарале за животот и пилеа вотка. Потоа дури и задремале. Младоженецот се појави дури наутро. Се покажа дека не го фати пријателот дома, тој отишол со некоја девојка во клуб: свадбената забава изгледа дека не беше доволна. Младоженецот зема пари од мајката на пријателот за такси и тргна да го бара. Кога го најде во петтиот локал, токму почна тепачка во која се вмеша пријателот. Полицијата дојде и ги уапси сите учесници.
Само половина час претходно бил ослободен. Конечно го имаше посакуваниот клуч. Со широк гест ја отвори вратата и ја покани младата да влезе. Таа го стега мачето на градите и, внимателно отстранувајќи го спиениот бездомник од рамото, рече:
– Можеш барем нас да не пренесеш преку прагот? – гледајќи ги изненадените очи на младоженецот, додаде – мене и мачето, а него, – покажувајќи на бездомникот, – не треба.
По ноќните авантури, спиеле цел ден за да се одморат. А мачето живее со нив и денес!
