Јас и маж ми родивме и воспитавме четворица: два сина и две ќерки. На сите им дадовме високо образование. Денес секој живее со своето семејство. Ни родија многу внуци. Ќерките нè посетуваат, нè бараат по телефон, ни помагаат. А за синовите, како да никогаш не сме постоеле. Тие заборавија на нас. Снаите се јавуваат, внуците исто така. Но синовите, веројатно мислат дека ако нивната жена или дете ѝ се јави на мајката, ја праша за здравјето, ја честита за празник, тогаш нема потреба тие лично да се загрижуваат. А нам едноставно ни недостига да ги чуеме нив. Барем понекогаш. Се обидуваме ние да ги добиеме, но без успех. Јасно е, синовите имаат свои обврски. Но дали ќерките имаат помалку грижи? А сепак тие наоѓаат време за нас.
Годините и здравјето не ни дозволуваат повеќе сами да си ги решаваме проблемите. Понекогаш е потребна помош. Кога требаше да се поправи покривот, повикавме туѓи луѓе – синовите не дојдоа. Кога на маж ми му требаше лекарска помош, зетот го однесе во болница, а ќерките помогнаа во сè. Синовите се ограничија само на неколку јавувања… Пред една и пол година, постарата ќерка, поради несреќа, стана инвалид. И неа ѝ треба помош сега. За нас се грижеше само помладата ќерка.
Но пред шест месеци таа остана без работа и замина на печалба во Европа. И останавме ние двајца, двајца старци беспомошни. Немаме сила ни до аптека да одиме по лекови. Пензијата едвај стигнува за живот, па не можеме да земеме негувателка. Тогаш снаата ни предложи да ја продадеме куќата и да се преселиме во дом за стари лица. Таму има добри услови и медицинска грижа. Парите од продажбата на куќата се доволни за да се плати престојот. А ако не стигнат, снаата ќе додаде. Идејата сама по себе не е лоша. Тажно е само тоа што ниту еден син не нè покани да живееме кај него.
