Семејството Иванови живееше до семејството Петрови. Сите живееја во слога. Се случи истовремено во двете семејства да се родат деца. Кај Ивановите се роди син, а кај Петровите – ќерка. „Кога ќе пораснат, ќе ги венчаме“, се шегуваше Гена Иванов. „Ќе станеме не само пријатели и соседи, туку и роднини“, го поддржуваше Матвеј Петров. Децата навистина се спријателија кога пораснаа. На почеток оделе заедно на училиште, а потоа родителите забележаа дека имаат исти интереси. Кога најмалиот Иванов наполни шест години, мајката на Петрови повторно забремени – овој пат со син. Гена и Катија Иванови се растажиja, бидејќи сакаа ќерка. Кога се роди малиот Мишка, Петрови дојдоа на гости и донесоа радосна вест: „Марина е бремена. Се надеваме дека ќе имаме син исто толку сладок како вашиот“, рече Матвеј.
Но нивните надежи не се исполнија – кај Петрови се роди втора ќерка. „Следниот пат сигурно ќе е син. А и ќерката е наша мала радост“, рече глава на семејството. Во двете семејства растеа прекрасни деца кои беа во одлични односи. Секогаш излегуваа заедно. Сосема случајно, Марина и Катија третпат забременија. „Кај мене сигурно ќе биде син, а кај тебе ќерка, како што сонувавме“, рече Марина милувајќи го стомакот. Но судбината реши поинаку: кај Петрови се роди трета ќерка, а кај Иванови – син. „Можеби треба да ги размениме децата? Изгледа природно не можеме да добиеме што сакаме“, се шегуваше Гена.
Помина многу време, децата пораснаа. Најстариот син на Иванови учеше со ќерката на Петрови. Тие се заљубија. Кога Андреј се врати од војска, ѝ предложи брак и се венчаа, преселувајќи се во главниот град. Родителите беа пресреќни. Ниту се завршија свадбите на постарите, а средните деца признаа дека се сакаат. „Ова е изненадување! Двајца веќе се венчаа, а сега уште една двојка се формира од нашите деца. Не би се чудел ако и најмалите објават нешто слично“, рече Гена Иванов. „Тато, ама јас и Лариса веќе излегуваме. Љубовта е сè уште детска, но јас сум решен: штом наполнам 18, веднаш ќе се оженам“, срамежливо рече најмладиот од Иванови.
