Ноќе ме побара помалата сестра Вирочка: — Тато повеќе го нема, мајка ми се јави, готово е. Мобилниот ми падна од раце, почнав да плачам, добро што маж ми беше до мене, ме прегрна силно и ме утеши. Требаше да се соберам и да одам кај Вирочка, таа е многу чувствителна и сама не би се справила со овие мисли и вест. Сметам дека нашата мајка е виновна што на 30 години Вера не може да направи ниту еден чекор без родителите или без мене. Ако треба да оди во болница — мора со мене, ако треба кредит — јас ги средувам сите документи. Мајка секогаш ја заштитуваше Вера од тешкотиите во животот, а со мене ситуацијата беше поинаква.
Уште од детството чувствував некоја студеност од страна на мајка, па затоа рано станав самостојна. Но тато не’ третираше двете еднакво добро, а сега него го нема. Иако сите однапред знаевме дека на тато не му останува многу… Имаше малиген тумор и ништо не можеше да се направи. Сите внатрешно се подготвувавме за оваа трагедија. Доjдовме со Вирочка кај мајка. Таа ја прегрна Вера, ја привлекла поблиску, а мене не ми обрати внимание — навикната сум. По сите солзи, мајка рече дека тато сѐ препишал на Вера. На мене ми беше сеедно за имотот, не ни очекував, уште повеќе што со маж ми имаме свој стан.
Кога Вера заспа, мајка ме повика на сериозен разговор: — Вака, 42 години го чувам овој таен товар во себе и веќе немам сила да го кријам. Молчев само затоа што тато ти ме замоли, но сега можам да кажам. Ти не си ми родена ќерка. Татко ти кога бил млад се двоумел меѓу мене и неа… ја избрал неа, но таа не преживеала породување. Потоа татко ти дошол со тебе во раце кај мене… — Добро, разбрав. Ви било тешко да лажете 42 години, благодарам што бевте „мајка“. Сега повеќе нема да ве вознемирувам. Ја примив оваа вест многу смирено. Ми олесна на душата, затоа што оваа вест ми објасни сѐ одеднаш. Затоа „мајка“ беше толку студена кон мене. Во еден ден ги изгубив и татко и мајка.
