— Васе, земи ме дома за Велигден, синко. Ќе седам во некој агол, ќе ставам шамивче на устата за да не кашлам, и ќе бидам неколку дена во родниот дом, каде и ѕидовите лечат. Не можам повеќе овде.
— Тато, си како дете. Топло е, чисто е, имаш сè, ќе ти донесам нешто од дома, лекови ќе купам.
— Не сакам да јадам, Васе, една година не сум бил дома — стариот Петар го гледа синот во очи. — Останав сам во собата, сите ги однесоа дома.
— Добро, добро, до празникот има уште четири дена … Ќе те земам.
Васил се сврте кон прозорецот, а Петар радосен почна да шета низ собата. Кога остана сам, погледна надвор. Пролет; плачливите врби пуштиле лисја и се зеленеа. Сè беше тивко.
— Сепак, не ги земаат сите дома за празници, остануваат тешко болни и оние што немаат никого. Самотијата пак го стегна Петар. — Како да издржам уште четири дена? Кога ќе одам дома, веднаш ќе одам на гробишта кај Марија.
Марија, срцето ми се кине кога мислам дека те нема. Белите облаци одат по синото небо, понекогаш се собираат, понекогаш исчезнуваат. Белите чаршафи, мирисот на лекови и тишината го гушат духот што копнее за дворот каде излегле првите цветчиња.
— Боже, врати ме дома барем еден-два дена, па потоа прави што сакаш — шепоти Петар, закашлувајќи се.
— Веро, ќе го донесам татко ми дома за празници, — Васил молеше, обидувајќи се да ја прегрне. Таа се извлече.
— Знаеш дека татко ти има туберкулоза и може да нè зарази сите.
— Лекарот рече дека не е повеќе заразен.
— Ти им веруваш на лекарите? Јас веќе никому не верувам.
Вера до вечерта молчеше, а ноќе плачеше дека Васил не ја сака. Тој ја прегрна, ја бакнуваше и повторуваше дека ништо нема да му се случи на татко му.
Во сабота Петар не се оддели од прозорецот. Го гледаше сонцето, лисјата, зелената трева и штрковите.
— До вечер има време, ќе дојдеш, синко, ќе дојдеш, Васе. Во црквата го тргнале Плаштаницата. Марија секогаш седеше цела ноќ покрај неа. — За што, Исусе, те распнаа? — рече Петар гласно. — За нашите гревови. Не ме оставај сам.
Навечер му донесоа кашест оброк, чај и парче леб. Не изеде ништо. Се чинеше како Марија да е таму.
Наутро за Велигден, Васил, Вера и Роман отидоа во црква. По службата сакаше да оди во болница, но дојде роднината на Вера.
Навечер Васил излезе надвор. Ѕвоната ѕвонеа, а болката стануваше поголема. Се сети како дете, по операција, татко му стоеше цел ден под прозорецот и му се смееше.
Утрото Вера спакува храна: колбас, бонбони, мандарини. Во болницата Васил трчаше по скали до седмиот кат. Крeветот беше празен. Сестрата му рече дека никој не очекуваше, но голем инфаркт му го скинал срцето токму за Велигден.
