Рита ги отвори очите и се стресе. Во станот беше многу ладно. Погледна на часовникот: беше 2 часот по полноќ. Се преврте на другата страна и со рака ја допре другата половина од креветот — студена. Значи, Саша уште не се вратил дома. Седна на креветот. Скоро 10 години среќен заеднички живот, заеднички син. И сега мажот ја изневерува? И тоа толку отворено. Не одговара на повици и не доаѓа да преспие. Одеднаш го слушна клучот во бравата. Мажот се врати. Таа стана од кревет и излезе во ходник.
— Здраво, — прошепоти Александар. — Зошто не спиеш?
— Сериозно? — одговори Рита. — Зошто не спијам? Два часот по полноќ е, а маж ми дури сега дојде дома. Мислиш дека тоа е нормално?
— Се задржав на работа. Ти реков, имам многу работа.
— Саша, не можеше да измислиш нешто поверодостојно?
— Ритка, — Александар ја погледна молбено. — Ми се испразни батеријата.
— Беше кај љубовница? Така?
— Рито, од кај ти е тоа?
— Мислиш дека измислувам? Овие твои доцнења се редовни, веќе скоро два месеци. Претходно не правеше така. Што треба да мислам?
Мажот само ги крена рамената.
— Немам друга.
— Доста. Не сакам повеќе да расправаме. Вечерва спиеш на кауч. А утре ќе поднесеме барање за развод.
— Рита, те молам, почекај, — рече Александар.
— Сум уморна. Те нема никогаш. Не учествуваш во животот на семејството. Одам да спијам.
Утрото Александар си замина рано на работа, без да ја чека сопругата да се разбуди. Рита го среди синот, го однесе во училиште и отиде на работа. Цел ден беше вознемирена. Пријателката на Рита, Тонја, веднаш забележа дека нешто не е во ред.
— Повторно проблеми со Саша?
— Да. Вчера дојде дома околу два часот по полноќ. И, како секогаш, ништо не објасни.
— Разведи се, — изјави пријателката.
Рита ги крена рамената.
— Еве ти се разведе. Па што? Не ми изгледа дека си многу среќна.
— Ама барем никој не ме лаже.
— Не знам. Со Саша секогаш сè беше добро. Последниве два месеци како да не е тој.
— Секако, — се налути пријателката. — Како ти да си виновна што тој отиде на страна…
— Знаеш што, Тонја. Ќе поразговарам со него вечер. Сега ќе ја побарам мајка ми да го земе синот од училиште.
Рита се врати дома и најде белешка од мажот на кујнската маса:
„Не сакам да се разведеме. Но не можам уште ништо да ти кажам. Замину вам од дома. Ќе бидам кај пријатели. Ќе се вратам по неколку недели и ќе ти објаснам сè. Ќе видиш.“
Рита немо седна на столот. Што да прави? Беше вознемирена, но не можеше ништо да смени.
Минаа 10 дена. Беше сабота. Кога Рита ги отвори очите, беше речиси 11 часот. Се исплаши. Каде е Андреј? Обично ја будеше околу девет. Рита брзо го зеде телефонот и ја сврте мајката на Саша.
— Андреј е кај вас?
— Да. Не грижи се. Саша веќе тргна за дома. Мислев дека те побарал да ти каже дека пристигнале добро. Можеби заборавил…
— Сè е во ред. Благодарам.
На Рита ѝ остануваше само да чека. Александар се појави дома по еден час. Убав и со огромен букет црвени рози.
— Што се случува?
— Заборави? — ја праша
