Јас работам како акушерка во породилиште. Секогаш сум ја сакала работата, иако често не ноќев дома. Мажот никогаш не се жалеше на моите дежурства, се грижеше за децата, а кога пораснаа беше уште полесно. Но еднаш на дежурство ми се слоши. Стравувајќи да не ги заразам пациентките, викнав замена и тргнав дома. Влегов тивко, за да не го разбудам мажот, но до вратата видов женски чевли. А потоа и нивната сопственичка во нашиот брачен кревет. Таа брзо се облече и избега, а мажот, наместо да се извини, почна да ме обвинува.
– Сè е поради твојата работа и дежурствата! Самата си крива.
– Оди си! – побарав јас.
– Зошто јас? Ова е мој стан!
Среде ноќ отидов кај соседката. Таа воопшто не се изненади.
– Мислевме дека со возраста ќе се смири, ама не – рече таа.
– Што мислите? – прашав збунето.
– Твојот Васил отсекогаш носеше љубовници кога имаше слободно време. Сите го знаевме тоа.
– Зошто никој не ми кажа?
– Зошто да се мешаме во туѓ живот? Сега сите изневеруваат.
Следниот ден отидов кај ќерка ми. Таа беше шокирана и многу лута на татко ѝ. Потоа ми предложи:
– Мамо, ти купив аранжман за Трускавец. Земи одмор, одмори се.
– Не сакам, – одбив јас.
– Баш затоа што не сакаш – треба! – рече таа.
На крај ме убеди. Отидов и тоа беше правилна одлука. Првите денови не зборував со никој, но еднаш во мензата ми пријде маж.
– Сте тука сами? – праша тој.
– Да.
– Разведени?
– Не знам…
– Не сакам да ве заведувам, само сакам да поразговарам.
Се покажа дека се вика Аркадиј и е вдовец. Жената му починала на 45 години од ковид, а децата секоја година го праќаат во санаториум. Од тој ден почнавме секојдневно да се дружиме. Аркадиј се покажа како интересен и паметен човек. Пред да си заминам, ми рече:
– Вашиот маж е лош човек. Јас никогаш не сум изневерил, нема потреба од тоа. Чувствувам дека има нешто меѓу нас. Ќе дојдете со мене во Лвов?
Се збунив. Како да оставам сè? Ветив дека ќе размислам. Но дома ме чекаше изненадување. Васил седеше во кујната на ќерка ми со букет цвеќе.
– Врати се дома. Прости ми, се колнам, нема да се повтори!
– Не сакам, – реков јас.
Го избркав, но ќерка ми почна да ме моли:
– Зошто така? Тој искрено се кае! Му верувам! Дaj му втора шанса. Ние сме семејство!
Сега не знам што да правам. Можеби би простила ако беше една грешка. Но тоа се случувало редовно. Што мислите, како да постапам?
