Скоро се преселив да живеам во друга земја, таму ја најдов својата љубов и останав бремена од моето странско момче. Јас имам 40 години, тој 65. Се сакаме, но мене ме е страв од осудата на нашите блиски. Можеби треба да се откажам од детето? Момчето ме уверува дека ќе се грижи за детето, ме моли да го задржам, а јас се чувствувам како помеѓу два огна.
Целата оваа приказна почна по предавството на мојот маж. Го избркав од дома, тој замина кај љубовницата, а јас останав сама. Децата ни се веќе возрасни: постарата ќерка е мажена, помладата студира и живее во студентски дом. Блиска другарка, која веќе десет години живее во друга земја, ме покани кај неа да се одморам, а ако сакам, можам и да останам таму.
Наскоро најдов добра работа, заштедив малку пари, купив мала парцела за подоцна да изградиме куќа. Одамна сонував за куќа покрај морето и конечно сонот полека се остваруваше. И тогаш го сретнав локалниот богаташ. Ме вработи неговиот син да му помагам на болниот татко, да се грижам за него (по професија сум медицинска сестра).
И покрај годините и болеста, тој уште беше „ого-го“ во кревет. Два-три пати и јас останав бремена. Се сакаме, сакаме заедно да го растеме детето, но да почнеме од тоа што тој е веќе болен, стар човек и можеби нема ни да дочека да се роди детето. Освен тоа, неговите роднини ќе помислат дека сум останала бремена намерно за да барам дел од неговиот имот. А моите деца што ќе кажат? Јас веќе треба да се грижам за внуци, а не да правам бебиња. Но и грев на душа не сакам да си ставам.
И моите соништа – да изградиме куќичка покрај морето – со бебе во раце тоа ќе биде сосема нереално. Што да правам?
