28 години живеев со Олег. Всушност повеќе се мачев отколку што живеев. Во младоста се заљубив во него – што да кажам, беше интересен момче од добра фамилија. Се венчавме, прво живеевме со неговите родители, потоа добивме свој стан. Веќе тогаш сфатив дека маж ми не е нималку едноставен. Секогаш се закачуваше за сè, а сам ништо не сакаше да направи. Десет години го молев да направиме ремонт – не дочекав, на крај сама лепев тапети. Потоа тој критикуваше дека е криво и неквалитетно. Но имавме две деца и искрено, не размислував за развод. Иако во бракот се чувствував несреќна. Многу работев, се грижев за децата, но поддршката од Олег многу ми недостасуваше. Него воопшто не го интересираше како учат децата, каде ќе студираат.
Заработуваше трошки и не се стремеше кон повеќе. Ако се пожалев на нашата финансиска состојба, веднаш правеше скандал: – Сè е поради тебе! Никогаш не ме поддржа! Само ги трошиш парите! – Ова целосно ме извади од такт. Децата веќе беа возрасни и решив: – Доста е, од сега секој за себе. Секој си купува храна за свои пари. – А комуналиите? – Ќе ги делиме. Подоцна официјално ќе се разведеме. Тој го прифати тоа прилично мирно. Можеби мислеше дека по неколку дена ќе почнам да молам да се помириме. Но мене ми беше добро. Готвев само за себе, а тој секој ден си вареше макарони.
Подоцна сестра ми ме покани во Италија, таа живееше таму 20 години. Не размислував долго и прифатив. Во Италија не беше лесно, но бев посреќна. Дента многу работев, но одмор имав целосен. Можев да си дозволам вкусна храна и квалитетна облека. Се чувствував како повторно да сум млада. Имав многу обожаватели, но сите ги држев на растојание. По шест години, синот ми реши да се ожени. Се вратив дома, влегов во станот и не можев да поверувам на очите. Секаде неред, валкано, како никој да не чистел со години. Потоа излезе Олег. Не можеше да се препознае – остарен, необриен, занемарен. Кога ме виде, многу се израдува. Веднаш почнав да расчистувам. Бившиот радосно повторуваше: – Конечно се врати! Колку си убава! Те молам, не заминувај повеќе! Со твоите пари ќе средиме сè и ќе купиме кола! – Каква врска имаат моите пари? – Па ние сме фамилија! Ти си ми најблиска! Не го руши бракот! – Му се насмеав в лице. Потоа му реков: – Ти тврдеше дека ти го уништувам животот! Дека ништо не ти оди поради мене! – Се лажев! Прости ми! Само не заминувај! – Сериозно? Е, не, нема да го дочекаш! Требаше порано да размислуваш и да се грижиш за семејството! Тој уште неколку пати ја отвораше темата, молеше, ветуваше дека сега сè ќе биде поинаку. Но не му поверував. По свадбата на синот се вратив назад во Италија. Сега Олег секој ден ми ѕвони и пишува, моли да се вратам. Вели дека ќе умре без мене. А вие што мислите, може ли да му се верува на ваков маж? Мислите ли дека навистина ќе се смени?
