Некои луѓе немаат толку среќа од раѓање – не сите се раѓаат со златна лажица во уста. Моја братучетка ја заврши гимназијата и се запиша на универзитет. Таму запозна момче и се вљуби до уши. Барем така мислеше во тоа време. Таа веќе ја планираше својата иднина, сакаше да се омажи за него. Но младиот човек немаше толку сериозни намери. Тој не планираше брак со неа. А судбината имала свои планови. Кога девојката остана бремена, таа веќе беше на втора година на факултет. Реши да му ја соопшти радосната вест на својот сакан.
Сепак, тој и рече дека нема никаква врска со тоа и едноставно исчезна од нејзиниот живот во непознат правец. Таа се врати дома и долго време беше тажна и во депресија. Но реши да го роди детето, и покрај сè. Можеби, мислеше таа, момчето ќе реши да се ожени по раѓањето на синот? Потоа почна да живее за свое задоволство. Во нејзиниот живот се појавија други мажи. По раѓањето на детето, таа се откажа од него и го остави во породилиште, заборавајќи на него. Момчето беше посвоено и имаше среќа со посвоителите… Тие го воспитале како чесен и образован човек.
Тој порасна добар и храбар, чесен и послушен. Кога ја заврши школата, успеа да отвори свој бизнис и почна да заработува убави пари. Со текот на времето неговите приходи почнаа да се зголемуваат. Еден ден кај него се појави биолошката мајка и побара од него да и помогне, да ја поддржи и дури да и купи стан, велејќи дека таа е мајка и тој мора да се грижи за својата мајка. Тој ја одби. Случајот заврши на суд. Како резултат, со судска одлука, и беше забрането да му се приближува поблиску од неколку километри. Како мислите вие, дали оваа одлука беше праведна?