Мајка ми не пролее ниту една солза на прошталниот момент со татко ми. Само молчеше и гледаше. Наскоро дојде еден соработник на татко ми од војска. Не влезе во куќата, само ѝ подаде свиток и рече:
– Го погоди куршум од голем калибар во рамото, живееше уште минута и пол, побара ова да ви го дадам.
Кога си замина, мајка ми седна на столчето во ходникот, го отвори свитокот… Нека ова биде пример и лекција за оние кои не знаат да простуваат. Во последните години од животот, мајка ми ми раскажуваше неколку пати како се запознала со татко ми. Сакам и јас да ја споделам оваа приказна за да знаете како заврши сè.
Можеби ја паметите детската игра „закопано благо“: кога зад куќата или на некоја ливада децата копаат и закопуваат нешто важно – убаво ливче од мастика или мала кугличка. Ставаат белег и утредента го бараат.
Мајка ми и татко ми како деца живееле во соседни дворови и се запознале токму при таква игра. Мајка ми го закопала своето „благо“, но дошол дожд и ги изми сите траги. Таа тогаш закопала брошна на баба ми, земена тајно. Ја искараа дома и не ја пуштаа надвор. Според нејзините зборови, татко ми уште тогаш бил вљубен во неа и седел на клупата пред влезот со денови, чекајќи да ја пуштат. Но ја испратија на село за летото, а татко ми со семејството се преселија во друг крај.
По 10 години повторно се сретнаа, веќе беа полнолетни. Кратката средба прерасна во прва љубов, а од таа љубов се родив јас. Татко ми ја заврши војската, се врати и се венчаа.
По осум години се случи трагедијата. Славеа роденден со пријатели и многу пиеја. Една од мајчините пријателки ја искористи состојбата на татко ми и почна да го гушка. Во тој момент влезе мајка ми. Сè виде и се разбесни. Никакви објаснувања не помогнаа. Пријателката со злорадост кажа дека ѝ се одмаздила затоа што мајка ми ѝ го „земала“ дечкото во школо.
Мајка ми беше непопустлива и поднесе барање за развод. Татко ми, очаен, ја напушти куќата и замина под договор во една од војувачките земји. Не се врати – барем не жив. Се врати во цинков ковчег.
По погребот, соработникот на татко ми донесе свиток – во него беше истата брошна што мајка ми ја закопала како дете. Таа се затвори во соба и плачеше неколку дена. Поради глупав потег и гордост, тој мораше млад да ја напушти оваа земја за да ја заслужи нејзината прошка.
Сакајте се! Горделивоста е најлошиот начин да ја сочувате среќата и љубовта.
