— Елизавета Петровна, не завршивте? Работниот ден е веќе завршен, — рече колегата кој стоеше на вратата. — Ви благодарам, Саша, јас ќе си одам за половина час, можете ли да им кажете на обезбедувањето? — Се разбира! Колегата си замина, мафтајќи со главата. — Таа нема никого. Каде има да брза? — шепотеа колегите зад неа. Лиза знаеше дека зборуваат за неа. Таа се правеше дека ништо не слушнала. Знаеше дека се во право. Таа беше осамена.
Уште како дете многумина ја задеваа. Беше малку пополнета и имаше криви заби. Порасна без родители. Ја одгледа баба ѝ. Задевките продолжија и во училиште. Ни наставниците не ја сакаа. Иако таа никогаш не дала повод. На универзитет никој не ја забележуваше. Но таа ги потисна тие проблеми. Создаде лажен профил на сајт за запознавање. Стави фотошопирана слика на убавица. И почна да ужива во машкото внимание само виртуелно.
Времето поминуваше. Таа имаше добра работа, автомобил и стан. Еден ден, еден од нејзините виртуелни обожаватели некако ја пронајде нејзината адреса. Лиза многу се изненади кога го виде Леша на прагот. Тој веднаш претпостави дека Лиза е сестра на девојката со која разговарал. Лиза не се спротивстави и рече дека сестра ѝ ја пратиле на итно службено патување.
Кога го слушна тоа, Леша се нажали, ѝ подаде букет на Лиза и рече: — Ако Лиза ја нема, тогаш букетот е за вас. Иако, веројатно често ви носат букети. — Не често, — тивко рече Лиза. — Невозможно! — рече Леша. — Не верувам. Вие сте многу убава. Затоа веднаш сфатив дека сте Лизина сестра.
Кога Леша си замина, Лиза имаше мешани чувства. Таа отиде пред огледалото. Гледајќи се себеси, сфати дека не е толку лошо. „Можеби тој е во право?“ — се праша Лиза. Отиде кај стилистот. Тој направи чудо. На крајот ѝ рече: — Вие сте прекрасна! Мора да излезете во ресторан и да најдете кавалер. Така и направи. По тоа, животот на Лиза се смени. Таа повеќе не остануваше до доцна на работа.
