Некогаш ја мажев ќерка ми. Достоен кандидат, дојде лично да ја побара раката на ќерка ми. Тогаш жена ми ми велеше дека не е сигурен, дека е мрзелив, јас не ѝ верував. Како може маж да биде таков? Поминаа две години, моите родители починаа и решив да им подарам стан на младите. Живееја под кирија, не можеше така. Се вселија, ќерка ми беше среќна. Наскоро им се родија деца – едно по друго. Прекрасни деца, ќерка ми ми ги носеше внучињата, многу сакав да си играм со нив.
По шест години брак, ќерка ми реши да се разведе. За мене тоа беше шок, не очекував, се беше добро. Јас не се мешав во нивната фамилија, секогаш жена ми одеше кај нив, а таа секогаш велеше: „кај нив сè е лошо“.
– Тато, ти не разбираш. Тој е безвреден, издржуванец. Јас веднаш по породилно излегов на работа, од него никаква корист дома. Ништо не купува, ништо не прави. Тогаш сè ми стана јасно. Излегува дека жена ми била во право. А јас не ја слушав, дури се карав со неа дека се меша во семејството на младите.
Но тоа не беше најстрашното. Овој дармојад посака дел од станот. Од станот кој воопшто не му припаѓа. Вели: „Јас правев ремонт таму за децата“, па така. Тогаш ѝ реков на ќерка ми да го избрка од нашата куќа. Нека поднесе и за алиментација, нека плаќа по државен стандард ако не работи. Парите се за неговите деца, не за мојата ќерка.
Не разбирам каква младина стана. Порано луѓето се женеле со мисла дека е еднаш и засекогаш. За развод ни збор не се кажуваше дома. Мажот секогаш бил оној што заработува, ги издржувал децата и жената. Ако некогаш ќе се разведев од жена ми, ни на ум немаше да ми падне да ѝ земам нешто. Сè ќе ѝ оставев на неа и на децата. Семејство е сепак.
