Оксана и Димитар беа во брак пет години. На почетокот планираа да живеат за себе, а потоа да размислуваат за деца. Димитар работеше на градба, Оксана беше акушерка во породилиште. По шест години девојката почна да се прашува зошто немаат деца. Реши да направи прегледи без да му каже на мажот. Резултатите ја растажиja – не можела да има деца. Вечерта веднаш му кажа на сопругот, зашто тој не требало да страда со неа. Димитар, напротив, рече дека нема да ја остави.
Оттогаш повеќе не зборуваа на таа тема. Оксана тешко ги поднесе вестите. Иронија – ја избрала професијата да им помага на децата да се раѓаат, а самата не може да роди. Со време болката се смири, остана празнина и мислата дека порано или подоцна Димитар ќе ја напушти.
Еден ден донесоа две трудници. Едната роди девојче, другата по еден час момче. Подоцна се дозна дека биле родени сестри. Родителите нивни и не знаеја дека станале баба и дедо. Вториот ден двете напишаа одбивање. Такво нешто во породилиште немало. По одбивањето тие избегаа од породилиштето.
Дома Оксана му раскажа на мажот за двата напуштени новороденчиња и дека тоа е нивната единствена шанса да имаат деца. Димитар веднаш се согласи: син и ќерка – добро. Еден месец помина за да ги завршат сите документи. И конечно, мажот ја дочека среќната сопруга во породилиштето со двете бебиња. Сите пријатели веруваа дека близнаците ги родила Оксана – толку многу ѝ личеа.