Со Љуба се запознавме уште во студентските години. Таа дојде од друг град и остануваше во истиот студентски дом каде што бев и јас. Студиравме на различни факултети. По 2-3 месеци почнавме да се поздравуваме, потоа да разменуваме неколку зборови. Секојпат – и така станавме пријатели. Наскоро нашето пријателство прерасна во љубов и по завршувањето на факултетот се венчавме. Во брачниот живот бев среќен и лудо ја сакав. Од првиот ден таа не работеше, тоа беше мој принцип.
Сопругата имаше доволно работа дома, а уште и на работа да оди – не сакав. Каков маж би бил ако не можам да ѝ обезбедам сè што ѝ треба? Но имавме едно „ама“. Не можевме да имаме деца. Кај какви доктори не отидовме, но ништо не успеа. Цело богатство потрошивме на тие прегледи, но без успех. И една вечер се враќам од работа, а Љуба ја нема дома. На масата имаше белешка: „Прости ми, имав друг маж на страна, тој ми предложи да одам со него во неговиот роден град и јас прифатив. Се надевам дека некогаш ќе ми простиш.“
Бев подготвен да дадам сè на светот за таа да се врати. Дури и да ја простам изневерата. Искрено. Едвај дојдов при себе и секој ден им се молев на сите богови да ми ја вратат Љуба. И по една година, кога излегував на работа, ја видов на прагот, но бремена. Без зборови и без оправдување ја пуштив назад и ѝ реков да заборави сè и никогаш да не споменува. Сега повторно имаме среќно семејство и син кој го сакам како свој.
