— Вие повикавте амбуланса? — праша строгата лекарка.
— Да, да, влезете брзо, — одговори дедото со долга брада.
— Што се случило тука? Вие изгледате здраво.
— Не е за мене, туку за мојата внука. Таа лежи во собата.
— О, што имате тука на ѕидот… толку многу фотографии со Дедо Мраз.
— Тоа е мојот дедо, тој е вистински Дедо Мраз. Секоја година добива медали за најдобар Дедо Мраз во градот, — одговори седумгодишното девојче, легнато на кревет.
— Се сретнав со многу работи во животот, но кај Дедо Мраз сум дојдена првпат…
— Само што не сте дошле кај мене, туку кај мојата внука. Таа јаде многу сладолед, не следев… и сега има температура скоро 40.
— Дедо, не лажи… имам само 38.
Лекарката ги слушна белите дробови, ја измери температурата, ја погледна грлото и изрече лекови.
— Не грижете се, со вашата мала снегулка нема ништо сериозно. Обична настинка е, наскоро ќе помине.
— И кога отприлика?
— Зависи од состојбата и силите на детето, но ќе остане уште неколку дена.
— Не, имаме само два дена, а потоа…
— Потоа доаѓа строгата баба, и Дедо Мраз нема да има среќа. Но, благодарам ви, и без подарок нема да ве пуштам. Земете, плетени чорапи.
— Што е ова?! Според инструкциите, не можеме да земаме ништо од пациентите.
— Не можеме, вратете ги.
— Ех… ќе зажалите и нема да одите далеку.
По десетина минути, возачот на амбулантата повторно поткокна:
— Какви чудеса се ова? Баш ја купив колата, скоро нова е, и застана. Што направивте?
— Земете подароците од Дедо Мраз, три пара чорапи. Тогаш колата ќе тргне, ако не ги земете, ќе запре по 100 метри.
