Од породилиштето Катја ја пречека само мајка ѝ. Таа беше подготвена за таков исход, иако надежта ѝ траеше до последно дека мажот ќе дојде да го види детето. Сè почна многу убаво. Катја си најде соодветен човек, почнаа да живеат заедно, направија свадба. Но деца никако да имаат. Одевa и по лекари, ѝ рекоа дека е здрава. Во што е проблемот – не се знаеше. Конечно, по 5 години, Катја забремени. Требаше да им се роди син. Но тогаш мажот рече дека не сака деца.
— „Не сакам промени во мојот живот. Имам 50 години, ќе биде смешно ако станам млад татко. Направи абортус.“
— „Но ние толку долго го чекавме ова дете, поминаа години.“
— „Ти чекаше, јас ништо не сакав.“
Овие зборови ја шокираа бремената Катја. Таа веднаш се пресели кај мајка ѝ. Работеше сè до осмиот месец. Мажот воопшто не помагаше, само пред породувањето испрати документи за развод. Процесот беше одложен додека Катја се породуваше. Алимeнта не сакаше да плаќа, бидејќи нему самите пари не му стигале за добар живот. Тој беше „премногу правичен“, бараше правда од сите. Му кажуваше директно на шефот сите негови недостатоци, дури и преминуваше на навреди. Затоа никаде не се задржуваше долго, го отпуштаа.
По породувањето Катја се врати на работа, брзо ја унапредија за раководител на оддел и стана успешна и среќна мајка.
— „Катја, можеби ќе успееме сè одново?“ – се појави мажот по половина година.
— „Зошто? Јас можам сама да се издржувам. Во моментот кога ми требаше твојата поддршка, тебе те немаше.“
— „Сè разбрав. Ќе се сменам, не сакам да бидам сам.“
— „А како со твоите зборови: ‘Глупаво е да бидеш татко на 50 години’?“
— „Да, бев глупак. Само се исплашив од одговорност.“
— „Ако на 50 години се исплаши од своето дете, за жал, не можам да се потпрам на тебе.“
Катја го избрка поранешниот маж. Таа и така беше добро, а да влече уште едно „дете“ – мажот – не сакаше.
