Старата жена одбиваше, не сакаше да земе, ама роднините ѝ ги внесоа во воз, велејќи дека ќе ја пречека синот. Кога пристигна на станица, непознати луѓе ѝ помогнаа да ги симне тешките торби. Синот ни не се јави. Надежда, гледајќи ги тие торби, се растажи многу.
— Снаата ми се јави вчера, како ништо да не било! — раскажуваше на пријателката својата приказна 60-годишната пензионерка, Надежда Сергеевна. — Ми вели: „Можете ли утре да дојдете да седите со нашето дете? Грлото ме боли и имам малку температура.” А јас ѝ реков: „Не, Светлана, извини, не можам, ќе бидам на викендичка и неделава не планирам да одам во град! Стави маска и седи си со своето дете, нема ништо страшно.”
— Слушај, Надја, не е баш така, сепак е мало дете! — воздивна пријателката. — Детето е многу мало, да не се разболи! Со температура и со бебе во раце е тешко. Тие ти се роднини. Три месеци има детето?
— Три и пол веќе! Ама како може, Оксана? Јас се изморив да бидам слугинка на децата. Шест години чесно се обидував да се зближам со жена на мојот син. На свадба им подарив голема сума пари, многу им помогнав за ремонт. Им купив кујна, скапа машина за перење, огромен кауч, подот во дневна — сѐ јас. Сите заштеди ги потрошив за нив.
(…)
На крај излегов од вагонот со четири огромни торби и еден голем куфер. Патници едвај ми помогнаа да ги изнесам на перон. И никој не ме пречека! Повикав носач, а потоа такси. Таксистот, добар момче, ми помогна да ги однесам торбите до станот. Туѓ човек ме сожалува, а синот со снаата ни не се јавија да прашаат како сум стигнала. Се сетија на мене само кога им требав! Решив: доста! Како тие со мене, така и јас со нив!
