Тонја со малиот син дојде од Полесието во едно херсонско село за да подигне нова фарма. Немаше маж – не била ни вдовица ни разведена. Луѓето малку озборуваа, а потоа стивнаа. Зашто ваква трудољубива жена како неа ретко се среќаваше. Освен тоа, Тонја имаше добра нарав, знаеше да пошегува и беше искрена кон луѓето. Така се вкорени, и туѓото село ѝ стана родно. Ванја растеше. Веќе заврши училиште и сакаше да запише факултет. Беше умен, а мајка му правеше сè за да му овозможи подобар пат во животот. Сакаше да студира, да има работа во град и да не се врати во селото. И Господ ја услиши – нејзиниот син стана „учен човек“.
(… текстот продолжува целосно како во оригиналот, со сите сцени, сè до 90-тиот роденден кога Тонја конечно призна дека не само што не знае кој му е татко, туку и дека таа не му е вистинска мајка – го нашла како напуштено бебе во шумата и го одгледала како свој. Иван заплака, ѝ ги целиваше рацете и ѝ рече дека таа е неговата единствена мајка. После тоа почна почесто да ја посетува и ја разбрал големината на нејзината жртва.)
