Мојот живот во пензија не е секогаш лесен. Последниве месеци моите финансии беа под голем притисок, и еден ден открив дека не можам целосно да ги платам купувањата во локалната продавница. Долгот беше 500 гривни. За некого е мала сума, но за мене тоа беше голем проблем. Се обидов да ѝ објаснам на продавачката, но безуспешно.
Еднаш седевме во дворот со други баби, разменувавме вести и озборувања, кога одеднаш ни пријде работничката од продавницата, која воедно ми беше и соседка. Пред сите почна да зборува: – Знаеш ли дека сега сите знаат за твојот долг? Како можеш така да не плаќаш? Тоа е срамота! Почувствував како ме обзеде непријатност. Сите мои другарки ме гледаа, а јас не знаев каде да се скријам од срам. – Но јас наскоро ќе платам, – се обидов да се оправдам, иако гласот ми се тресеше и солзи ми навираа во очите. – Само сега е тешко време…
– Какви времиња! Сите тука живеат така и никој не краде, – остро одговори таа и си замина, оставајќи ме меѓу молчаливите баби.
Од тогаш почнав да избегнувам да излегувам во дворот. Срамот ме обзеде толку многу што не можев ни во очи да ги погледнам моите стари пријателки. Моето осаменост се продлабочи, и се чувствував напуштена дури и од оние што некогаш ме поддржуваа. Секој ден се будам со мислата како побрзо да ја најдам потребната сума, за да си го вратам чувството на достоинство и можноста да им гледам на луѓето во очи без страв. Но засега овој долг стои како тежок камен на моите плеќи.