Отидовме на роденденот на нашето кумче Ванја. Наполни 10 години. Со мажот решивме да не штедиме и му купивме скап таблет. Детето се израдува, цела вечер го разгледуваше. Кога му ја дадовме подарочната кеса и седнавме на маса, мајка му рече:
— Можеби за Божиќ ќе му купите компјутер, бидејќи таблетот не му треба. Овој ќе си го земам јас.
Маж ми се зачуди од дрскоста на жената. Марија не беше вистинската мајка на Ванја. Неговата мајка трагично почина. Таткото се ожени повторно за детето да има мајка. Но жената никогаш не ми се допаѓаше. Секогаш го навредуваше Ванја, знаеше да го остави без храна или да го казнува со часови. Таткото знаеше, но молчеше, така му беше полесно – тој цел ден на работа, а детето со жена му.
А Ванја ја паметеше својата мајка и многу тагуваше. Еднаш ми кажа дека Марија ги облекувала нејзините работи и се смеела: „Еве каков старомоден стил имала. Како за маскенбал.“ Ванја го слушал тоа и го болело.
На масата, Марија пак почна да ни приговара за подарокот:
— На ќерка ми за роденден ѝ купивте само тренерки. Зарем не мислите дека правите разлика меѓу децата?
Маж ми и одговори мирно: „Ванја за нас е повеќе од кумче. Твојата ќерка не ни е ни роднина. Треба да ни бидеш благодарна што ја третираме исто добро како Ванја.“
Пред да си одиме, таа пак го спомна компјутерот:
— Значи, да чекаме за Божиќ компјутер? Маринка преминува во деветто одделение, ќе ѝ треба за училиште. А и на Ванја наскоро ќе му затреба.
Таа мислеше дека сме некакви олигарси. А ние прво треба на нашите деца да им купиме, па потоа за други. Не за Ванја се грижеше, туку за својата ќерка. Маж ми ѝ одговори: „Ќе ти беше подобро да си ја затвориш устата.“
