Пред неколку дена, Марусја наполни 13 години. Но остана сосема сама. Ниту еден роднина не сакаше да ја земе дома веќе пораснатата девојка. Сите ја жалеа, ѝ носеа чоколади, но никој не ја прифати. Тетка ѝ Марина рече дека има две деца и нема каде со трето. Другата тетка Љуба исто одби, иако семејството секогаш ѝ помагаше. Братот на таткото живееше на север и можеби ни не знаеше дека брат му загинал.
Така ја однесоа Марусја во дом. Во собата имаше три девојчиња: две на нејзина возраст и едно постаро. Брзо ѝ покажаа каде е мензата, библиотеката, собата за одмор. Не ја прашуваа за родителите, и тоа беше добро – Марусја не можеше да зборува без солзи.
Со време се навикна. Понекогаш им дозволуваа да шетаат низ градот. Плачеше сè поретко. Еден ден поголемите девојки ја задеваа дека ја оставиле роднините. Таа заплака и изгуби свест. Кога се разбуди, беше медицинската сестра до неа. По неколку дена, истите девојки дојдоа да ѝ се извинат. Марусја им прости.
Потоа една од нив ѝ откри тајна: ја нашле адресата на вујкото, му пишале и тој одговорил дека не знаел за трагедијата и дека ќе дојде веднаш да ја земе. Марусја не можеше да поверува.
И една утрина, воспитувачката ја викна: „Марусја, имаш гости.“ И таму беше нејзиниот сакан вујко Миша. „Мишка!“ – извика таа и му се фрли во прегратка. „Колку си пораснала! Бери ги работите, одиш со мене.“
Марусја брзо ги собра своите скромни работи, се поздрави со цимерките и потрча кај вујкото. На крај се врати и кај постарите девојки што ја навредуваа: „Фала ти!“ – ја прегрна една од нив. Радосна, замина со вујкото.
