Олга, чистачката-алкохоличарка, во продавницата сите ја жалеа. Продавачките знаеја дека доаѓа во осум наутро отечена, но трезна. Ја миеше подот, ги бришеше вратите, земаше од фрижидерот заостаната храна што ѝ ја оставаа „девојките“ и потоа одеше на пазар по пијачка. Само јас, старата управителка, паметев дека таа некогаш не беше обична Оленка, туку Олга Дмитриевна, мојата заменичка. По смртта на мажот и ќерката во сообраќајка, Олга од расцветана жена во 35 години се претвори во сенка.
Сè почна со неколку чашки за спиење, а потоа повеќе. Ја трпевме, ја молевме. Но кога ја фати комисија, ја отпуштија. По неколку месеци ја сретнав на пазар со други жени и ѝ предложив да работи како чистачка, со услов на работа да доаѓа трезна. Се согласи. Тој ден по неа тргна мало кутре, намириса виршли во кесата. Олга му даде, но кучето ја зеде и избега. Така беше три дена.
Потоа Олга реши да го следи. Во еден напуштен гараж најде извалкана девојче. Кутрето ја донесе виршлата и девојчето ја подели со него. Олга се запрепасти. Девојчето се уплаши, но Олга ја смири: „Јас му ја дадов виршлата. Ајде со мене, ќе те нахранам со супа.“ Девојчето не веруваше, се плашеше од домот за деца. Олга вети дека ќе донесе уште.
Таа вечер Олга ја исчисти својата запуштена куќа, собра од ќерката работи и плачеше. Следниот ден дојде во продавницата како нова. По неколку дена успеа да ја донесе дома девојчето Лиза. Таа раскажа дека родителите ѝ загинале, бабата била стара и болна, а од домот за деца избегала. „Ако пак ме вратат, пак ќе бегам.“
Олга слушаше и бришеше солзи. Утрото дојде кај мене и решително рече: „Лариса, мораш да ми помогнеш!“ Ја раскажа приказната за Лиза и за кучето Шпунка. Требаше многу трчање по канцеларии за да докажеме дека Олга е „далечна тетка“ на Лиза. Но успеавме. Сега живеат среќни тројца — Олга, девојчето Лиза и мудрото куче Шпунка.
