Бабата Нина беше добра, мирна и многу трпелива. Внуците ја паметеа по нејзиниот нежен глас, по тоа што умееше да ги сослуша и разбере, по мирисот на печива и по топлината на старата куќа. Дедото пак го паметеа сосема поинаку: мирисаше на тутун, на непиено тело и на ракија. Гласот му беше пискав, груб. Бабата не зборуваше за него, но сите знаеја: кревал рака, зборувал грубо, ништо не му било по мерак. „Па тој на железница работеше — велеше бабата — таму сите се такви.“ Работата навистина беше тешка: станување рано, километри по шини, носење алат, и по дожд, и по снег.
Здравјето му попушти, старото колено го болеше. Лекарите му препорачаа санаториум и овојпат ги послуша. Бабата му спакува куфер и го испрати, а таа си уживаше: три недели слобода! Без скандали, без дим, без караници. Направи пити, ги посети соседките, се пофали дека го испратила. Но наместо него, доби телеграма: „Не доаѓам, најдов Галина, ќе живеам со неа“.
Бабата се прекрсти пред иконите: „Фала ти, Боже, каква среќа!“ Ги собра сите негови работи, документи, удилки, и ги изнесе на веранда за да изветри и неговиот мирис. Дедото се појави дури по две недели, ги заврши документите и исчезна без објаснување. А таа ни не ги очекуваше — се плашеше само да не се предомисли.
Потоа почна нов живот: купи тапети, соши долги завеси, исфрли старите работи, засади јагоди и грозје. Куќата заблеска, а бабата процвета. Почна да се грижи за себе, примаше гости, пееше во хор. Сфати дека педесет години не се старост. Мажи ја бараа, но таа го знаеше тајниот рецепт за среќа: без брак, без соживот. Имаше за кого да меси пити — за своите деца и внуци.
